Bij het horen van het woord Nederhorror slaat de scepsis vaak al snel toe bij filmcritici. Hoe zou een Nederlandse productie nu kunnen concurreren met een groots opgezette Hollywood-slasher? Bovendien heeft Nederland niet echt een traditie als het gaat om het maken van horrorfilms. Alleen De Lift en Amsterdamned mogen als redelijk succesvol omschreven worden. Des te opvallender is het dat de laatste tijd verrassend veel horrorfilms van Nederlandse bodem verschijnen. Eén van die titels is SL8N8 (Slachtnacht, duh!). smug nam de proef op de som en peilde de kwaliteit van de rolprent, de eerste speelfilm van regisseurs Frank van Geloven en Edwin Visser.
Het verhaal in SL8N8 draait om Kristel Lodema (Victoria Koblenko), die met een groep vrienden naar een oude steenkolenmijn trekt om daar het manuscript van haar overleden vader op te halen. Onder het motto “nu we er toch zijn” besluiten de studenten ook maar meteen een rondleiding te volgen in de donkere mijn. En ja, zoals te verwachten in een horrorfilm, gaat de lift kapot waardoor de groep komt vast te zitten in het mijnlabyrint. Als de verveelde studenten, waaronder ook therapeut Mark (Kürt Rogiers), dan ook nog eens besluiten om onder invloed van XTC de geest van een overleden seriemoordenaar op te roepen, zijn alle ingrediënten aanwezig om de Slachtnacht van start te laten gaan…
Er zit direct een flinke vaart in de film. De gebeurtenissen volgen elkaar in hoog tempo op waardoor het schouwspel geen moment langdradig is om naar te kijken. De opbouw van het verhaal is echter wat flauwtjes en de, dan nog aanwezige, dialogen zijn afgezaagd. Vanaf het moment van de opsluiting raakt de film echter in een (kwalitatieve) stroomversnelling. De gruwelijke moorden volgen elkaar in (soms wellicht iets te) hoog tempo op en zijn chaotisch in beeld gebracht, wat soms voor onduidelijkheid zorgt maar wel goed aansluit bij het razende tempo van de film. Sowieso zijn de spanningopbouw en daarop volgende schrikmomenten in de film uitermate goed verzorgd. De combinatie van de prachtig vormgegeven mijn, de onheilspellende muziek en de chaotische actie zorgen ervoor dat je regelmatig diep wegkruipt in je stoel, om daar vervolgens geschokt weer uit op te veren.
De sfeer in de film is constant grimmig, dreigend, luguber en donker, wat op zich al een knappe prestatie is als je weet dat de immense mijn geheel zelf gefabriceerd is. Het acteerwerk laat soms te wensen over, maar omdat de beleving zo intens is, en de dialogen schaars zijn, is dit nooit echt storend.
Ben je op zoek naar een sterke verhaallijn, onverwachte wendingen en een verrassende ontknoping dan is SL8N8 bepaald niet origineel. Maar als pure slasher is SL8N8 uitermate geslaagd. Liefhebbers van het genre kunnen de film gerust bekijken zonder bang te zijn voor Intensive Care-achtige taferelen: De expliciet in beeld gebrachte actie en vormgeving is vergelijkbaar met die van een Amerikaanse productie. Van Geloven en Visser omschrijven hun eigen film als een achtbaanrit, ik sluit me hier volledig bij aan: SL8N8 heeft een moordend tempo en biedt gruwelijke actie. Maar dan moet je wel even je verstand op nul zetten...
Op het Nederlands Film Festival, dat gehouden wordt van 27 september t/m 6 oktober, gaat SL8N8 in première. Daarna zal de film vanaf 5 oktober de Nederlandse bioscopen aandoen. Hier alvast een voorproefje van de slachtpartijen die je dan met eigen ogen kunt gaan aanschouwen.
