Het debuutalbum Jackpot van Howard Bailey Junior, beter bekend als Chingy, kwam uit in 2003 en was direct goed voor drie platina plakken. Na de ietwat teleurstellende opvolger Powerballin (2004) komt de rapper uit St. Louis nu met zijn derde album met de weinig verheffende naam Hoodstar. Dit album heet volwassener te zijn dan zijn voorgangers, waarop de 26-jarige artiest zijn tracks nog wel eens een hoog “baard in de keel” gehalte mee gaf. Moeten we de grote jongen na dit album nu voortaan ook Ching gaan noemen? smug peilde de adolescentie van de plaat.

Het album telt dertien tracks, waarvan maar liefst acht nummers features zijn. Ching heeft duidelijk vriendjes gemaakt in de scene want op het album geven o.a. Jermaine Dupri, Tyrese, Fatman Scoop & Three 6 Mafia hem verbaal bijval. Het zijn echter de samenwerkingen met de (voor mij) minder bekende artiesten die me het meest kunnen bekoren. Zowel "slow jam" Cadillac Door (feat. Midwest City) als partynummer Brand New Kicks (feat. Mannie Fresh) klinken erg lekker. Ook het ietwat vrouwendenigrerende deuntje Dem Jeans (met zijn homeboy Jermaine Dupri) is vermakelijk luistervoer. In Amerika doet vooral de ballad Pullin Me Back (feat. Tyrese) het goed, met momenteel een achtste plaats in de charts. Kan de man dan helemaal geen geslaagde tracks maken zonder hulp van zijn dogs? Nou vooruit, Let Me Luv U klinkt ook best OK en daar krijgt hij slechts hulp van de plaatselijke serveerster die de samples inzingt.

De variëteit in de gebezigde trackomschrijvingen (“Ballads? Partynummers? Slow Jams? Klinkt goed!”) doen vermoeden dat het album veel afwisseling kent. Dit valt echter tegen. De meeste nummers hebben vrij standaard (lees: weinig spannende) beats en het tempo varieert niet al te veel. De sound op het album is wel herkenbaar en laat zich het best vergelijken met die van collegarapper Nelly. Niet zo verwonderlijk aangezien de pleisterfetisjist ook St. Louis als hometown heeft.

Ondanks dat het album wel erg kort is (na nog geen 52 minuten is het over met de pret) is het een redelijke plaat geworden. Niet erg verrassend, niet aanwijsbaar volwassener, maar zeker niet verkeerd. Mijd echter wel de zenuwachtige schreeuwtrack Let’s Ride (originele naam!) met brulkikker Fatman Scoop want die klinkt echt nergens naar. Wat is dat toch met die laatste tracks?!