C-Mon & Kypski is een vierkoppige, Nederlandse band die met Where The Wild Things Are haar derde album uitbrengt. De Utrechtse formatie staat bekend om haar experimentele manier van musiceren, waarbij muziekstijlen van over de hele wereld gecombineerd worden. Centraal instrument in deze fushion van stijlen is de turntable, waar bandlid Kypski (gezien ook zijn vier nederlandse titels scratchen) heel aardig mee overweg kan. Hiphop, Rock, Pop, Dance, Jazz, Funk, Elektronisch: Noem een genre en het heeft wel ergens op deze plaat een podium gevonden. Of deze massale mix van melodieën ook een strak geheel vormt? Lees gerust verder om dat uit te vinden…
De eerste single van het nieuwe album, Bumpy Road, is een catchy, mierzoet popnummertje geworden dat iedere willekeurige vrolijke vroege vogel in de metro zou kunnen hebben ingezongen. De enige lijnen die gebezigd worden zijn namelijk “pa pa pa pa pa”, het lijkt een beetje op een goedgemutste buschauffeur die zijn tas inpakt na een dag hard werken. Niet echt de authentieke C-Mon & Kypski sound (voor zover daar sprake van kan zijn) maar desalniettemin een aanstekelijke track die het best eens goed zou kunnen doen bij de grote massa. Saillant detail is dat in de (gortdroge) clip van het nummer babe Hannah Verboom haar opwachting maakt… Kijk dat zien we graag op smug. Goed geregeld mannen!
Ook de rest van het album staat vol verrassende muzikale blends. De ouverture is met het donkere Where The Wild Things Are goed verzorgd: Terwijl galmende trompetten een grimmige sfeer oproepen verzorgt albumgast Sadat X de rauwe raps. De derde track, Circus C-Mon & Kypski, klinkt als een groep zigeuners die brallend rond een kampvuur springen, compleet met accordeon en mondharmonica. En dat is niet eens negatief bedoeld: Dit nummer heeft, net als Bumpy Road, een hoog feel good gehalte.
Op Make My Day komt hiphopheld Pete Philly even op de koffie. Qua stijl liggen de twee acts wel in elkaars straatje en dat blijkt ook uit het feit dat de flows van Pete perfect matchen bij de elektronische gitaren en beats die hem muzikaal ondersteunen. Het vervolgnummer Chocolat vind ik één van de mindere nummers. De zwoele Mediterraanse vent die constant de naam van de cacaolekkernij door elektronische beatjes heen fluistert kan me niet echt bekoren.
Het jazzy loungenummer Spirits High, het uptempo rocknummer Eyes On the Road (lekkere collabo met rockband Voicst) en het psychedelische Attention zijn ook zeker het luisteren waard. Op het einde zakt het niveau van de plaat echter danig in. Het suffe en veel te lange In and Out of Days, het schreeuwerige Wildlife (nog de beste track van de drie matige afsluiters), en het traag voortkabbelende Changes (het lijkt wel alsof je een gesproken boek afluistert) stellen mijns inziens teleur.
Blijft over het nummer Chemical Mixture en zoals het cliché voorschrijft heb ik het lekkerst voor het laatst bewaard. Op deze track komen de heerlijke scratches van Kypski het allerbeste tot hun recht. De C&K zo kenmerkende combinatie elektronisch/hiphop is hier echt perfect uitgewerkt. Super!
Where The Wild Things Are is een erg gedurfde schijf, die waarschijnlijk geen hoge ogen zal gooien bij het grote publiek (daar is C-Mon & Kypski net iets te alternatief voor vrees ik) maar voor de liefhebber van experimentele muziek een meer dan waardige toevoeging is aan zijn collectie. Al is het alleen maar om de heerlijke scratches, die de leidraad vormen in dit indrukwekkende avontuur op vinyl. Ik zeg: Kopen deze melting pot!
