Het jaarlijks terugkerende Amsterdam Dance Event kende afgelopen weekend haar elfde editie. De (internationale) allure van het evenement is in de loop der jaren gestaag gegroeid en dit jaar brak het dansevenement alle records. Maar liefst 57.000 danceliefhebbers uit binnen- en buitenland bezochten dit jaar onze hoofdstad om los te gaan in de ruim 40 clubs die speciaal voor deze happening hun deuren openden. Ook het aantal deelnemende DJ’s was dit jaar met 566 groter dan ooit. smug mocht uiteraard niet ontbreken op dit festijn en zwalkte van club naar club voor een exclusieve party report.
De avond begon mooi, toen we bij het hart van het ADE, kunst- en cultuurcentrum Felix Meritis, arriveerden om onze accreditaties te confisqueren. Direct na het ombinden van de zo begeerde gele polsbandjes (onze toegangsbewijzen voor iedere deelnemende club) werd ons een zo mogelijk nog gelere tas in de handen gedrukt, vol met DJ Mag’s en CD’tjes. Voormalig overschat artieste en Idols Jurylid Jerney Kaagman aanschouwde dit alles met een uitdrukking die iets weg had van afgunst, maar dit kan ook gewoon de botox zijn geweest. Wij werden er in ieder geval niet minder blij van. Na onze blitse bolide (lees: ragbak) een secuur plaatsje aan de Prinsengracht te hebben toebedeeld en het niet geringe parkeergeld te hebben neergeteld, stond niets een spectaculaire avond in de weg! Hoor ik daar de clubs mijn naam fluisteren?
Het aanbod op de laatste dag, de zaterdagavond, was zo overweldigend dat je bijna niet wist waar je avond te beginnen. De keuze voor de ouverture viel op Club Bitterzoet, waar 22:07 uur een erg overdreven aanvangstijd bleek. In de op dat moment vrijwel lege toko liet DJ Mr. Wix wel lekkere hiphopbeats uit de speakers schallen, maar echt in de partystemming raak je hier natuurlijk niet van. Het wachten was dus op de aangekondigde live acts, die helaas besloten een half uurtje later af te trappen. De Top Notch MC’s Nina, Winne en U-Niq gingen dus jammer genoeg aan onze neus voorbij, want wij dienden een tram naar het Leidse te pakken om ons dansavontuur daar te continueren. Wel positief was dat de hiphop dus ook een plaatsje heeft veroverd op het Dance Event.
[De DJ die de crowd warm moest krijgen in Bitterzoet. Zijn shirt zegt precies hoe dat was... Juist!]
De avond werd vervolgd in Jimmy Woo, waar een kolossale kleerkast ons op een kordate “nee” trakteerde toen wij vroegen of we in de exclusieve club wat plaatjes mochten schieten voor het toch zeer gerespecteerde smug. Ondanks dat beeldmateriaal dus ontbreekt waren de twee uurtjes binnen geslaagd. DJ Deep verzorgde strakke beats die door de lichtwanden ook ritmisch gevisualiseerd werden en ook hier waren de BN’ers waren niet van de lucht. O.a. Jennifer Hoffman (Daan Schuurmans is behoorlijk out of the picture zo leek het), tennisser John van Lottum en onderdeurtje (doch held) Valerio lieten hun ledematen flink wapperen in de dampende, flikkerende sauna waar het benedendeel van de luxe tent in getransformeerd was.
Na het imponerende verblijf in de “Woo” wachtte de Sugar Factory op ons waar de sfeer (en temperatuur) er bij binnenkomst al aardig in zat. Clubeigenaar Roy heette ons van harte welkom en gaf ons volledige journalistieke vrijheid en, als bonus, een klamme, zweterige handdruk. Eenmaal op het balkon geklauterd hadden we een goed overzicht op de kronkelende massa. Grote videoschermen ondersteunden de tonen die door DJ Oxia de ruime zaal in werden geslingerd en op het grote podium ging het behoorlijk los. Na de Suikerfabriek verlaten te hebben diende wel even het shirt te worden uitgeknepen om bij de gang naar Paradiso geen afkeurende blikken op te vangen.
[Waar is Wally?]
Het gewezen hoogtepunt van het Dance Event had namelijk plaats op de Weteringschans waar s’werelds beste DJ een exclusieve showcase weg gaf. In een bomvol Paradiso vond een indrukwekkend samenspel tussen licht en geluid plaats met trotse dirigent Tijs Verwest (ook wel bekend als Tiesto) hoog boven de kolkende menigte in zijn metalen kansel. Erg indrukwekkend.
De avond werd afgesloten in Studio 80 waar Michel de Hey de scepter zwaaide. In de voorste zaal ging het dan ook helemaal los. Een flink contrast met het achterste loungegedeelte waar slechts een beetje lafjes werd gestijldanst. Je liep dan ook tegen een muur van klef, rondzwevend transpiratievocht op wanneer je van ruimte wisselde, maar dit mocht de pret niet drukken.
[Daar is Wally dus...]
Rond vijven besloten we het festijn voor gezien te houden, mede vanwege onze fysieke gesteldheid na zeven uur achter elkaar op de beentjes staan. Na een barre tocht naar onze auto kon zelfs de (compleet misplaatste) parkeerbon geen lange gezichten meer uitlokken. Het was een fantastische avond geweest met een geweldige sfeer (niet 1 agressieve pillenslikker gespot!). Volgend jaar maken we zeker weer een Testosterondje langs de clubs! Maar dan wel met een extra fles deo op zak…
