Britpopper Robert Peter Williams is met Rudebox alweer toe aan zijn negende soloplaat. Voorganger Intensive Care deed het niet onaardig in Europa, maar wist in de VS weer geen vaste voet aan de grond te krijgen, net als zijn vorige albums. Iets wat de in LA woonachtige Robbie al een tijdje frustreert. Heeft Rudebox dan wel de potentie om overzees te scoren? Als we de Amerikaanse recensies mogen geloven niet. Maar goed, een afgewogen Testosteroordeel is natuurlijk een stuk veelzeggender…
De nieuwe plaat van het ex Take That lid telt 16 nummers met over het algemeen een andere sound dan we van Mister Williams gewend zijn. Waar de gangbare ingrediënten van zijn albums meestal bestaan uit pop, rock en wat romantische invloeden voeren op dit album funk, hiphop, 80’s house en elektronische invloeden de boventoon. Het roer is dus, voorzichtig gezegd, aardig omgegaan. Wat echter het meest opvalt, is dat The Robster nogal wat covers heeft gebruikt om zijn Onbeleefde Doos te vullen. Ik ben persoonlijk niet zo’n liefhebber van het ongeïnspireerd heruitbrengen van afgestofte hits van weleer. Maar ook als ik onbevooroordeeld naar deze tracks luister vind ik ze weinig inspirerend. Robbie pikt o.a. van The Human League (Louise), Lewis Taylor (Lovelight), Stephen Duffy (Kiss Me) en Manu Chao (Bongo Bong and Je Ne t’Aime Plus), waarbij alleen de laatste twee overtuigen.
Tillen de eigen producties de plaat dan naar een hoger niveau? Gedeeltelijk. De eerste gelijknamige single (Rudebox) is bijvoorbeeld een geslaagd electronica-experiment van Rob, met futuristische beats en robotachtige vocalen. Ditzelfde geldt voor het funky Never Touch That Switch. Dat de electro echter niet altijd even goed uit de verf komt bewijst het nummer The Actor. Al zijn de teksten geestig, het geheel is te zweverig en rommelig. Robbie laat zich halverwege het album wel gelden als verhalende rapper in het nummer Good Doctor. Deze track is vermakelijk en gevat en zit ritmisch uitstekend in elkaar. Het country-achtige Viva Life On Mars slaat de plank echter weer volledig mis. Met repetitieve, cowboyachtige lyrics worstelt Robbie zich door deze mispeer.
Natuurlijk mogen de verplichte ballads ook weer niet ontbreken. Burslem Normals en Summertime zijn in deze categorie de minder geslaagde nummers, We’re The Pet Shop Boys (met… goh, The Pet Shop Boys) en She’s Madonna (met diezelfde huisdierwinkelknapen) zijn de betere varianten. Blijven over het uptempo nummer Keep On (erg lekker!) en het verhalende raptweeluik The 80’s en The 90’s. Deze laatste twee nummers klinken heerlijk en maken een hoop van de, toch wel veelal teleurstellende, tracks goed.
Fans zullen misschien raar opkijken van de plotselinge koerswisseling van hun idool. Waarom immers een bewezen, goedwerkend concept zomaar over boord gooien? Volgens Robbie moeten we het in een ander licht zien, want dit is volgens hem juist de muziek die hij altijd al heeft willen maken. Rare jongen, die Robbie. Zijn identiteitscrisis heeft in ieder geval een experimenteel album opgeleverd, dat interessant is om naar te luisteren, maar qua niveau zijn voorgaande platen niet overstijgt.
