Vraag: Hoe kan het zo zijn dat bijna 40 jaar na het uitkomen van hun laatste plaat The Beatles nog steeds als muzikale halfgoden worden vereerd? Ik als kritische niet-generatiegenoot van de popsterren vraag me dat oprecht af. En nee, ik ben geen verbitterde afgever op alles wat enorm in de mainstream gehyped is. Laat me je uitleggen waar mijn frustraties en scepsis vandaan komen.
Hiervoor gaan we ongeveer een jaar terug in de tijd, relatief kort geleden dus voor Beatles fans. Op een tochtige oktoberdag in dat bewuste jaar heb ik namelijk een slaapverwekkend college moeten volgen over de Beatlemania. Een heel college gewijd aan massale hysterie om een simpele muziekgroep? Ik vond het echt een heel raar praatje. Nadat mijn geloof in educatie door dit weinig verheffende verhaal een flinke deuk had opgelopen vond ik mijzelf met een prangende vraag: Waarom waren die vetharige kerels zo populair en zijn ze nog steeds zo prominent aanwezig in de hedendaagse muziek? Blijven mensen graag hangen in het verleden of is de sound van deze Liverpoolse ‘lads’ nou echt zo revolutionair?
Vandaag, ruim een jaar later, is de dag gekomen om het antwoord op deze folterende vraag te vinden. Want helaas heb ik nadien nooit de moeite genomen mijn vraagstuk bewust op te lossen. Vol nieuwsgierigheid gleed de nieuwe schijf Love, die de soundtrack vormt voor de gelijknamige show van het Cirque du Soleil, dan ook in mijn speler. Na een kleine 80 minuten viel een last van mijn schouders. Vandaag heb ik het inzicht gekregen. En ik ben bekeerd! Oh, zoete verlossing!
Bovenstaande euforische uitingen zijn niet alleen van toepassing op mijn persoonlijke overwinning, maar ook op het album. Want wat klinken ze lekker, John, Paul, George en Ringo! Tuurlijk kende ik bijna het halve repertoire al uit mijn hoofd (je ontkomt er simpelweg niet aan), maar ook de voor mij minder bekende nummers zijn afwisselend en spannend. Behalve originele versies van hun grote hits (o.a. All You Need Is Love, Help! Hey Jude, Get Back, Strawberry Fields Forever en Eleanor Rigby) wordt het album ook opgesiert met zogenaamde mash-up’s. Ondanks dat de naam anders doet vermoeden hoeven Beatles fans niet bang te zijn voor strakke techno of hiphopbeats onder de vocalen van hun helden. Bestaande nummers zijn simpelweg gemixt met elkaar. Dit levert geslaagde combinaties op als Drive My Car/Te Word/What You’re Doing, Within You Without You/Tomorrow Never Knows en Blackbird/Yesterday. Ook mindere hits (‘gewone’ albumtracks) van het popkwartet zijn op de plaat vertegenwoordigd. In totaal staan er hierdoor maar liefst 26 tracks op de CD.
Voor diegene die de muziek van The Beatles goed kent en dus weten wat ze eten, is Love een prima verzamelaar (ondanks dat je waarschijnlijk alle albums al in de kast hebt staan). Er missen misschien een paar hitjes (Let It Be, We Can Work It Out), maar de nummers die de fans het meest waarderen zijn verder vrijwel allemaal aanwezig. De exclusieve mash-up’s klinken vloeiend wat een extra reden zou kunnen zijn om de collectorsbox aan te schaffen. Box ja, want er zit ook nog een DVD bij Love. Zonder videomateriaal, maar wel met een mogelijkheid om het geheel in 5.1 Dolby Surround af te spelen. Weinig toegevoegde waarde dus, maar het geeft Love wel het dikke, exclusieve uiterlijk dat een verzamelaar nodig heeft. Staat een stuk mooier in de kast natuurlijk.
Net als ik tot voor kort weinig bekend met het reportoire van de langharige poprockers? Dan is Love is een prima verkenningstocht. Wat je kunt verwachten is een strakke wisselwerking tussen rock, pop, blues en psychedelische experimenten. Ik zou zeggen, ervaar het zelf en je hebt direct meer begrip voor het feit dat je pa nog steeds LP’s van die labradors in de kast heeft liggen. Voor mij heeft het ook gewerkt: The Beatles zijn dope!
