El Mariel is al het derde album van Pitbull, die momenteel Miami als werkterrein heeft. En dat terwijl het raptalent pas tweeënhalf jaar geleden zijn debuutplaat M.I.A.M.I. afleverde. Het gaat dus snel met de carrière van de temperamentvolle zoon van Cubaanse bootvluchtelingen. Maar na het luisteren van de eerste track komt toch onherroepelijk de vraag op of Pitbull niet de zoveelste nieuwe latin act is, die inspeelt op de populariteit van het genre. Sommige nummers klinken namelijk wel erg clichématig.

Aangezien Pitbull nauwe banden onderhoudt met rasbrulkikker Lil Jon, zal het niemand verbazen dat op deze plaat het schreeuwgehalte behoorlijk hoog is. Persoonlijk ben ik niet zo’n fan van dit wilde geblèr, maar de stem van Pitbull is binnen sommige van deze tracks echter een compenserend element. Het keelgeluid van de hondachtige is namelijk niet zo rauw als je van een gangster latin rapper zou verwachten, en dat is in dit geval een goed iets. Door zijn onderscheidende stemgeluid weet Pitbull zich tussen al het Latijnse gescheld net even iets muzikaler te profileren dan de gemiddelde latino rhymer. Zowel in het Engels, Spaans als Spanglish laat hij zien over een behoorlijke flow te beschikken en vervalt hij niet tot het ongecontroleerd janken in de microfoon. En dat gaat hardstikke goed, totdat, hoe kan het ook anders, schreeuwmentor Lil Jon zijn intrede doet. Waarom zijn uiterst zenuwachtige productie Bojangles (feat. Ying Yang Twins) dan ook tot Pitbull’s eerste single is gebombardeerd is, voor mij althans, een raadsel. Pitbull vervalt onder invloed van kleine Sjon namelijk in het agressieve geblaf dat we kennen van de zo bekende keffer waaraan hij zijn naam ontleent.

Nummers waar Pitbull zich wel kan bedwingen klinken gelukkig direct een stuk lekkerder. Het catchy Que Tu Sabes D’Eso (feat. Fat Joe), uptempo nummers als Rock Bottom en Be Quiet en de rustige bragg&boast track Come See Me zijn hiervan goede voorbeelden. De opening van het album (deze nummers staan bovenaan de tracklist) is dan ook veruit het sterkste deel van het album.

Ondanks de hulp van diverse andere artiesten waaronder Trick Daddy, Ken-Y en zelfs Wyclef Jean biedt het album in het vervolg te weinig afwisseling om lang te blijven boeien. Tekstueel is Pitbull geen grote ster en de teksten zijn dan ook vaak wat clichématig. Het afgezaagde partynummer Hey You Girl is hier een exponent van. De nummers Fuego, Ay Chico, Voodoo en Descarada bieden precies dat waar Pitbull niet om te boek wil staan: (te) standaard ‘weyo weyo’ latin riedeltjes. Gelukkig zijn er op het tweede deel van het album nog wel nummers te vinden die beter in het gehoor liggen. Voorbeelden hiervan zijn Dime (Spaanstalig, met veel gevoel gespitt) en Jungle Fever (met eerder gememoreerde Wyclef die het refrein inzingt, Pitbull flowt heerlijk op deze track).

Maar liefst 21 nummers slingert Pitbull je voor de kiezen op deze bijna vijf kwartier durende plaat. Het niveau op de schijf schippert: El Mariel is een vlak, weinig origineel album, maar wel met een paar uitstekend dansbare nummertjes. Als je groot fan bent van Daddy Yankee achtige acts, dan ligt Pitbull helemaal in jouw straatje, al hoef je geen verrassingen te verwachten. Als ik het zwart-wit moet zeggen: de helft is goed en de andere helft minder goed. En daar is het smudgement dan ook op afgesteld…