Theo Maassen probeert in zijn show wel een boodschap mee te geven, of in ieder geval mensen aan het denken te zetten. Dit doet hij op zijn eigen, bekende manier, waardoor het geen moment vervelend of sentimenteel wordt. De wat diepere verhalen rondt hij af met een enorm harde grap, waardoor je direct weer in een deuk ligt. Hij confronteert mensen met hun onverschilligheid over problemen in verre landen in vergelijking met het kleine leed dat ze zelf meemaken. Theo geeft toe dat hij het erger vindt dat hij natte sokken krijgt in de badkamer, dan dat de Hutu’s en Tutsi’s elkaar afslachten in ‘waar ze dan ook wonen’. Hij vindt dat we met zijn allen behoorlijk de weg kwijt zijn en dit maakt hij pijnlijk duidelijk.

De ‘Chanson’ die Theo halverwege de show uit gaat voeren omdat hij “toch iets meer de liedjeskant op wil”, mondt uit in een regelrechte carnavalskraker, welke in het zuiden gegarandeerd een hit wordt als deze echt uitgebracht gaat worden.

Aan het einde zit een scène waar niet iedereen even gelukkig mee zal zijn. Hij gaat zoenen met een Jezusbeeld, afkomstig uit het interieur van zijn overleden ouders, dat als decor dient. Maar met een aantal sterke grappen, weet hij ook daar mee weg te komen. Hij ontziet niets of niemand met zijn grappen en dat is wel zo eerlijk. Al is hij wel blij dat zijn ouders dat niet meer mee hoeven te maken.

Op de DVD staan verder nog “De getuige” waarin Maassen een rechercheur speelt en “Kortgehouden”, een korte scène samen met Freek de Jonge.