Muse staat bekend om hun bombastische geluid en overweldigende 'stageperformance'. Helaas voor de band is dat soms moeilijk op een album vast te leggen. In 2003 slaagde het Britse trio daar wel in op het album Absolution en de vraag is of dat eenmalig was of dat het hun op het nieuwe album Black Holes And Revelations ook gelukt is. Het was dan ook schrikken toen bleek dat de eerste single een totaal andere sound had dan wat we van Muse gewend zijn. Er zitten naar mijn mening zelfs overeenkomsten in met het nummer Toxic van Britney Spears, maar dan wat zwaarder uitgevoerd natuurlijk. Gelukkig kwam ik na het luisteren van het album er achter dat de single helemaal niet representatief is voor de rest van het album, gelukkig!
Het eerste wat ik kwijt wil over deze cd is dat het hele zware kost is. De band lijkt meer dan ooit teleurgesteld en boos op de rest van de wereld. Absoluut geen aanrader voor een romantisch etentje bij Valentijn dus, maar dat duurt toch nog een jaar min één dag...
Het eerste nummer Take a Bow brengt een originele Muse-sound met zich mee. Het lijkt de bedoeling dat ze je met dit eerste nummer compleet te overdonderen om het vervolgens wat rustiger aan te doen. Het volgende nummer Starlight is namelijk een stuk relaxter en doet me zelfs een beetje denken aan de band Keane.
Over het algemeen vind ik het een cd die een heel erg somber gevoel overbrengt, maar dat op een geweldige manier doet. Het is een meeslepend geheel wat door de afwisseling boeit van begin tot het eind. Ondanks de schijnbare depressie van de zanger krijg ik een goed gevoel van deze cd. Het is naar mijn mening het beste wat ik ooit van Muse heb gehoord! Je moet wel van de muziek houden, maar als het je genre is dan is het absoluut een aanrader!
