Gooi vier verschillende gangs bij elkaar in een klas en het is vechten geblazen. Of zet de naïeve, idealistische en vooral tuttige Erin Gruwell (Hillary Swank) erbij en het worden de beste vrienden en zelfs een voorbeeld voor het hele land. Dat is ongeveer het uitgangspunt van de film Freedom Writers.
De film heeft een hoog wereldverbeteraars gehalte en doet denken aan Dangerous Minds of Dead Poet’s Society. Erin Gruwell is een kersverse leerkracht, die een eerstejaars klas onder haar hoede krijgt op een ‘integratieschool’. De naïeve Erin is er van overtuigd dat de kinderen vol enthousiasme zitten te wachten op haar lessen over Homerus’ Odysee, maar ze blijken meer bezig te zijn met vechtpartijen, overleven op straat en drugsgebruik.
Zowel in de klas als op het schoolplein, blijven de verschillende raciale groepen ver bij elkaar uit de buurt. Ze zijn allemaal lid van bendes en hebben een bloedhekel aan elkaar. Als Erin op een dag een racistische tekening afpakt van een leerling, met daarop een afbeelding van een neger met grote lippen, trekt ze een vergelijk met de afbeeldingen van Joden met grote neuzen tijdens de tweede wereldoorlog. Als ze vertelt over de Holocaust, dan blijkt niemand in de klas daar ooit van gehoord te hebben.
Daarop besluit ze de kinderen het dagboek van Anne Frank te laten lezen. Ze wordt tegengewerkt vanuit de schoolleiding, die geen echte boeken aan de leerlingen wil geven, omdat ze die toch maar kapot maken of doorverkopen. Ook haar collega’s vertellen Erin dat ze vooral moet babysitten en niet al te veel haar best moet doen om het tuig in haar klas iets te leren. Ze zijn toch gedoemd om te mislukken. Erin pikt dit niet en neemt een tweede baan, om zo zelf de boeken te betalen. Later neemt ze zelfs een derde baan, om ook nog de ‘fieldtrips’ naar het Holocaust museum te kunnen bekostigen. Tussendoor wordt er ook nog even een verhaallijntje ingefrommeld over Erin’s man, die het allemaal maar niks vind dat ze nooit thuis is.
De film bevat erg veel cliche’s en is daardoor zeer voorspelbaar. Hillary Swank speelt een ontzettend irritante persoonlijkheid. Het is dan ook zeker niet verwonderlijk dat de kinderen haar in eerste instantie totaal niet zien zitten.
Het is een typische Amerikaanse film, waarbij ik de tranen van Oprah Winfrey al over haar bolle wangen zie lopen, op het moment dat iemand haar vraagt wat ze er van vindt. De waargebeurde verhalen van de kinderen, geïnspireerd op het originele boek the Freedom Writers Diaries, zijn weliswaar zeer aangrijpend, maar zo dik aangezet dat het vervelend wordt om er naar te kijken.
