Voor diegene die denkt te maken te hebben met het betoog van een verbitterde accordeonspeler die nooit is doorgebroken en een platform zoekt om zijn frustraties op bot te vieren, wacht nog even met wegklikken. Bovenstaande, inderdaad wat gefrustreerd aandoende, inleiding dient slechts ter introductie van het te reviewen album van vandaag. De zevenkoppige formatie K-oZ Collective bracht onlangs in eigen beheer namelijk een album uit waar je er nog maar weinig van hoort tegenwoordig. Namelijk mèt een daadwerkelijke eigen sound. Wooooow!

Het combineren van Nederlandstalige hiphop en jazz met funkinvloeden is sowieso al vrij uniek, maar wat K-oZ daadwerkelijk onderscheidt is dat er ook nog eens een complete orkestbak aan instrumenten wordt ingezet. Waar veel hiphopacts het moeten doen met simpele synthesizerbeatjes, spat bij Voetjes van Velours de muzikaliteit van het album. De bandleden zijn duidelijk allemaal hun instrument(en) meester. Dat blijkt ook wel uit het feit dat de heren thuis respectievelijk een Rob Acda- en een Visbak Award op hun schoorsteenmantel hebben staan.

De lyrics op de plaat worden verzorgd door MC Fozz en dat de man kan flowen wordt al vrij snel duidelijk. Zo schrijft hij wacke MC’s medicatie voor op de laid-back openingstrack Dokter Hop, om de track daarop direct daarna al in een flinke bragg & boast bui te vervallen op het jiggy riedeltje Fons = Cool. De absurdistische, verhalende teksten van “Fozzyvostra” continueren zich op tracks als het nostalgische Kommerloos, het groovy De Fozzyvostra en de Davidido en het uiterst vermakelijke Porno, waarin Fozz op onderhoudende wijze uitwijdt over zijn vermeende pornocarrière. De tekstuele spitsvondigheid die in deze tracks wordt tentoongespreid, is helaas niet de standaard voor het gehele album. Nummers als Onzinpredikers, Lieve woorden en Wat doe je dan zijn lyrisch gezien een bediudend trapje lager en dat is jammer. Dat de funky stem van Fozz echter wel een eminent element binnen het chaotische collectief blijkt uit de puur instrumentele track En toen. Dit overbodige muzikale intermezzo is letterlijk en figuurlijk een stuk minder sprekend is dan de andere nummers op het album.

Voetjes van Velours is, mede door de strakke afmixing van Snelle Jelle, een goed in het gehoor liggend album met een eigen stijl geworden. Maar vooral de veelzijdigheid van stijlen op deze schijf is indrukwekkend. Het zegt wat dat betreft genoeg dat de backup MC tevens viool speelt. Zelf klagen de mannen er over dat de gemiddelde leeftijd van hun volgelingen tegen de zestig aanhikt, maar deze gewaagde combinatie van hip-hop en jazz zal ook zeker bij de jongere generatie de nodige voetjes van de vloer krijgen.