Liefhebbers van eigentijdse muziek bergt u! De grote re-release van belegen hits zet zich onverdroten voort. Dit keer heeft hiphopzakenman en vader van (Lil') Romeo Master P een klassieker afgestoft om de nieuwe generatie goedkoop voor zich te winnen. De Bond Tegen Uitmelkerij draait overuren tegenwoordig…
Cynische intro daargelaten, enig respect is natuurlijk wel gepast voor Meester Percy Robert Miller. Net als ongeveer alle geloofwaardige rappers is ook deze ghettojongen opgekropen uit de goot en verkoopt hij nu plaatjes in plaats van crack. Afgezaagd verhaal natuurlijk, ware het niet dat Master P niet alleen maar glimmende hitschijfjes verkoopt. Zijn No Limit Enterprises is succesvol actief op vele gebieden en zodoende kan de Meester beschikken over zo’n slordige 361 miljoen dode George Washingtonnetjes. En dat maakt hem één van de rijkste rappers ooit. Of dit komt door de kwaliteit van de muziek of door zijn aandelen in telefoonsexbedrijven blijft een raadsel maar Smug heeft er in ieder geval zijn eigen ideeën over.
De muziek op de plaat is inmiddels zo’n goede tien jaar oud en dat is ook duidelijk terug te horen. Zowel qua lyrics als in de afmixing zou een album er op deze manier niet zo succesvol van afkomen als in het vorige decennium. Eén van de grootste hits op het album, I Miss My Homies, onderstreept dit gegeven. Van teletubbieteksten als “How could it be? Somebody took my boy from me. My best friend's gone. And I'm so all alone. I really miss my homies. Even though they gone away. I know you in a better place. And I hope to see ya soon someday” kan immers niet worden gezegd dat ze tot de verbeelding spreken. Maar hoe afgezaagd de teksten ook lijken, met een beetje historisch besef valt uit te vogelen dat deze track best wel eens de grondlegger kan zijn van de duizenden klaagzangen over doorzeefde homies die ons inmiddels zo beginnen te vervelen. Het is een beetje zoals je moeder altijd zegt: Het was toen een andere tijd. En toen was deze schijf daadwerkelijk vernieuwend.
Ondanks dat alles dus wat achterhaald klinkt moet gezegd worden dat de beats op het album erg lekker waren en zijn. Je moet wel houden van de typische gangsterritmes, maar dat de plaat indertijd populair was in da hood valt best te verklaren. Niet alleen de grote hits Make ‘Em Say Ugh, Let’s Get ‘Em, Ghetto D en het zeer ethische onderlegde Weed & Money kunnen pogen op een puike muzikale ondersteuning, maar ook de minder bekende nummers liggen prettig in het gehoor. Aangevuld met de zwoele huiskreun van the Master himself (de Ugh) en met lyrische ondersteuning van o.a. wereldkampioen hardschreeuwen Mystikal levert dit een rauwe plaat op met een nostalgisch randje.
Laten we eerlijk zijn: Deze plaat is eigenlijk niets meer dan een ordinaire re-release van het uiterst succesvolle album Ghetto D uit 1997. Voor de echte collectors is er nog wel een bonus CD toegevoegd, maar de 4 nummers die deze herbergt maken natuurlijk niet echt het verschil. Heb je de schijf dus al in je archieven liggen, dan is dit een compleet nutteloze en zelfs belachelijke aanschaf. Ben je echter niet vies van een beetje oldschool hiphop en heb je nog een plekje vrij in je rek dan haal je met Ghetto D een onomstreden classic in huis. Uuuuuuugh!
