MeloManics. Bij het grote publiek zal deze naam, ondanks de titel van hun te recenseren album, niet direct een lampje doen branden in de grijze massa. En dat is best vreemd, want al vanaf 1999 zijn de drie artiesten die dit electro-rock ensemble telt bezig hun sound over grote en kleine Nederlandse poppodia te verspreiden, zij het in wisselende samenstellingen. Op hun kruistocht naar erkenning deden ze een jaar geleden ook mijn pittoreske thuisbasis Haarlem aan, om op het beruchte Bevrijdingspop hun riedeltjes door De Hout te slingeren. Hun opvallende verschijning, de energieke act die ze neerzetten en de opvallende muziek maakten MeloManics toentertijd tot een ware eyecatcher. En nu is er dus, een jaar na dato, de eerste echte CD, nadat eerder al 5 Extended Play CD's werden uitgebracht.
Het album telt 9 tracks, wat toch best wel een schrale oogst is na 8 jaar ploeteren aan een schijf. Zodra de tonen van de eerste track echter uit je speakers schallen ben je deze gedachte al snel vergeten. De opening is met het catchy Can’t Stop strak verzorgd. Snerpende gitaren worden bijgestaan door kabbelende, mechanische deuntjes en lieve stemmetjes die je verzoeken vooral maar niet te stoppen. Het kruit blijkt echter al snel verschoten, want wat volgt zijn tracks die over het algemeen een stukje minder fijn in het gehoor liggen dan deze toch smakelijke appetizer.
De tweede track, Come On, vervalt iets meer in de elektro, wat zich ook uit in de opgefokte robotstem die het nummer aanstuurt. Ook het langdradige Energize en verassende Get You hebben een blikken baas van stal gehaald om de vocalen in te hakkelen. Dit brengt ons ook meteen bij het voornaamste minpunt van deze schijf: De zang. De MeloManics komen, in tegenstelling tot wat hun naam vol internationale allure doet vermoeden, gewoon uit ons eigen polderlandje, en om precies te zijn uit de metropool bij uitstek: Heerhugowaard. Helaas is dit ook terug te horen in de repetitieve kreten die de nummers van vocale inbreng voorzien. Vooral bij het nummer My Style komt dit tot uiting. Een clichématige tekst als Dance Now, You Like My Style, wordt daar in weinig overtuigend Engels door de microfoon gebruld. Dit probleem keert terug op DAF (You Better Dance And Forget), dat nog wel kan pogen op een heerlijke ondersteuning van snaarinstrumenten.
Misschien is het niet helemaal eerlijk om de MeloManics te beoordelen op hun vocale capaciteiten. De summier aanwezige zang is duidelijk ondergeschikt aan de muziekmelodie, wat de naam van de band ook al doet vermoeden. En wat de muziek betreft gooien de heren aanmerkelijk hogere ogen, zij het voor even. Het begin van iedere track is namelijk verrassend, herbergt lekkere ritmes en heerlijke melodietjes. Naarmate een track vordert slaagt het trio er echter niet altijd in het geheel spannend te houden en voelt het al snel aan als langdradig en eentonig. Positieve uitzonderingen hierop zijn, buiten de heerlijke opening om, het voornamelijk door gitaren ondersteunde WYSIWYL (What You Say Is What You Like) en een lekkere mix tussen gitaren en elektro in Get You.
The Grey Light zit muzikaal uitstekend in elkaar, maar dit blijkt niet voldoende om de schijf van het begin tot het,ook ietwat snelle, eind boeiend te houden. De vocalen zijn soms ronduit irritant en de tracks vervallen na een tijdje luisterplezier vaak in verveling. MeloManics is een act die live op zijn best is maar op vinyl beduidend minder uit de verf komt, enkele uitschieters daargelaten. Ga dus gerust naar hun volgende show, Dance and Forget en koester de herinnering.
