Kennis is plaats- en cultuurgebonden, zo leerde ik enkele jaren geleden bij mijn hoogaangeschreven pretpakketenstudie communicatiewetenschap. Deze filosofische woorden hadden toen direct al een flinke impact op mijn jonge brein. Nadat mijn grijze massa maanden op volle toeren had gedraaid besloot ik vandaag eindelijk eens dit gewaagde statement op validiteit te testen. Een digitale rondvraag naar de naam Xavier Rudd moest duidelijkheid verschaffen omtrent een eventuele geografische gebondenheid aan quasi wijsheid. Al snel bleek dat de heren leraren nog gelijk hadden ook. Alleen mijn backpackende studievriendin in Australië wist namelijk de juiste occupatie toe te schrijven aan deze mysterieuze naam. En dat is niet geheel toevallig. De wortelen van mister X liggen namelijk ook in Aussie. Hulde aan de communicatiewetenschap!
Voor de mensen bij wie bovengenoemde naam ook niet bekend in de oren klinkt zal ik eerst wat misverstanden uit de weg helpen. Xavier Rudd is geen honkbalspeler, geen gamecharacter en ook niet de professor van de X-men, zoals boze tongen uit mijn MSN lijst beweren. Nee, de beste man is een Australische surfende muzikant/zanger en in tegenstelling tot in West-Europa behoorlijk big Down Under. White Moth is reeds zijn vierde studio album en met deze veertien nummers tellende schijf probeert het muzikale multitalent nu ook de Europese albumcharts te bestormen.
Als we aan onze online vriend Wiki wat aanvullende info vragen leren we dat Xavier een twintigtal instrumenten de baas is en een aantal hiervan ook nog eens tegelijk bespeelt tijdens zijn shows. De man vormt dus min of meer zijn eigen band. Wat ook opvalt is dat veel van zijn instrumenten een wat mythische noemer hebben. Zo schijnt de man o.a. een kei te zijn op de Azteecse Trom en de Didgeridoo. Op zijn minst indrukwekkend, zeker wanneer je bedenkt dat hij ook nog eens alle vocalen voor zijn rekening neemt: Het lijkt me best knap zingen met zo'n Australische alpenhoorn in je snaveltje.
Ok, alle flauwheid aan de kant: Over het album White Moth zelf valt namelijk genoeg te melden. Zo is het stokpaardje van de muzikale surfdude op deze schijf vrij verrassend te noemen. Veelal handelen zijn teksten namelijk over Aboriginals, niet het meest bezongen onderwerp mogen we toch wel zeggen. Andere zaken die aan bod komen zijn de natuur en de menselijke aard, en meer dan eens leidt dit tot rustige, melancholische tracks. Exemplarisch hiervoor zijn Whirl Pool en de prachtige opener Better People, één van de betere nummers op het album. Deze gevoelige songs worden afgewisseld met de broodnodige luchtige nummers als Twist, White Moth en Come Let Go, die allen een wat reggae-achtige sound hebben. Ook is de rockinvloed regelmatig te ontdekken, bijvoorbeeld bij Footprint en Stargaze.
Muzikaal is het fascinerend wat het 28-jarige instrumentele wonder laat horen. Het is razend knap om in je ééntje zoveel instrumenten harmonieus samen te laten spelen. De teksten die onze Xavi op de melodieën loslaat zijn over het algemeen prettig zweverig, en vullen de muziek prima aan. Toch is er ook wel het één en ander mis met White Moth. Zo zou je het rustige en melancholische karakter van de plaat ook kunnen betitelen als gezapig, traag en droevig. Ook de uitleg van het tekstuele gedeelte is met de betiteling zweverig niet per se positief: Wanneer Mister Rudd op Footprint maar liefst 5 minuten lang inheemse hoebageluiden door zijn Yirdaki fluistert heb je zin om de reuzetoeter op een plek te steken waar de zon niet schijnt. Vanwege bovenstaande irritaties blijf ik een beetje hinken op twee gedachten. De muziek op White Moth is zonder meer mooi, maar ook slow en moet daarom wel in je straatje liggen. Wanneer je betrokken bent bij de bezongen onderwerpen en graag lekker wegdroomt bij muziek is deze eigenzinnige mix van wereldse folkrock en reggae zeker geschikt luistervoer. Houd je echter van wat meer pittige muziek dan kun je deze witte vlinder gerust laten vliegen.
Reacties (1)
Ik heb deze topartiest vier jaar geleden al gezien tijdens een surfevenement in Frankrijk. En het is echtindrukwekkend hoeveel geluiden hij kan creeeren in zijn eentje. En dan nog melodieus ook! Echt een topper. Valt een beetje onder de noemer van zijn collega surfvrienden Jack Johnson en Donavon Frankenreiter. Ik vind het mooi!