Toen Dave Mustaine de nieuwe Megadeth plaat “United Abominations” omschreef als “....een echte Megadeth” waren de verwachtingen hooggespannen. Veel bands (veelal vergane glorie) claimen namelijk hetzelfde (Slayer, Metallica) maar het resultaat valt bijna altijd tegen. Het verschil in deze is dat Mustaine ongeveer identieke woorden uitte bij de release van de voorgaande Megadeth CD, “The System has Failed”, en zo bleek niet onterecht. The System Has Failed klonk qua productie dan wel vol, professioneel en erg gelikt (kortom, dus niets als de oude platen) maar qua songwriting en intensiteit kon de kenner duidelijk de oude, rauwe Megadeth sound terug herkennen. De emoties van weleer, bitterheid, wraakzuchtigheid, zelfmedelijden en maatschappij kritiek waren als duidelijk herkenbare elementen weer aanwezig, wat meteen weer het oude vertrouwde Megadeth-gevoel opriep.
Hoog waren de verwachtingen dan ook toen Mustaine bij Roadrunner tekende en vervolgens in interviews de intensiteit van de nieuwe plaat bejubelde. Nog intenser, nog meer “true” en vooral “old school” waren de magische woorden waarmee hij zijn fans lekker maakte.
Te lekker misschien wel. Hoewel United Abomination” een zeer onderhouden plaat is geworden, heb ik helaas niet de intensiteit van voorgaande meesterwerken als Rust in Piece en So far so good…so what kunnen ontdekken. De CD leunt meer tegen Youthanasia en The System has Failed aan.
United Abominations is duidelijk een vervolg op deze The System Has Failed. Qua songwriting maar zeker qua thematiek. Het is duidelijk hoe erg Mustaine bezig is met de dreiging van het hedendaagse terrorisme. De songs zijn hierdoor wel grauw en cynisch maar zeker niet in lijn met de verwachte old-school belofte. Echter, als we deze teleurstelling loslaten, dan blijft er een solide, metalplaat over. Mustaine is immers een ervaren songwriter en de nummers steken goed in elkaar. De eerste twee nummers “ Sleepwalker” en “Washington is Next” klinken veelbelovend maar daarna blijven de songs een beetje hangen op “safe”.
Zeker het vermelden waard is de nieuwe uitvoering van “Tout le Monde” met Lacuna Coil zangeres Cristina Scabbia. Waar de originele versie redelijk onopgemerkt voorbij kwam op “Youthanasia”, springt de nieuwe versie er keihard bovenuit. Het feit dat Dave duidelijk aan zijn Franse uitspraak heeft gewerkt, mag dan ook zeker niet onvermeld blijven.
Reacties (1)
Tijd voor een Cristina Scabbia special! ;)