Jimmy Eat World werd in 1993 opgericht door zanger/gitarist Jim Adkins en drummer Zach Lind. De twee zijn al bevriend sinds hun jeugd. Andere bandleden waren in eerste instantie gitarist Tom Linton en basgitarist Mitch Porter. De laatste werd in 1995 echter vervangen door Rick Burch. Het zijn dus Burch's basriffs die te horen zijn op de twee CD's die ik beluisterde.

Er bestaat een leuke anekdote over het ontstaan van de naam van de band. Deze komt namelijk niet, zoals veel mensen denken, van frontman Jim Adkins. Nee, het geval wil namelijk dat de jongere broertjes van Tom Linton, Ed en Jimmy, als kinderen altijd ruzie maakten. Jimmy, die sterker en zwaarder was, won meestal. Ed, die toen acht jaar oud was, maakte als wraak een keer een krijttekening met Jimmy erop, die de hele wereld in zijn mond schoof, met erbij de tekst 'Jimmy Eat World’. De rest is dus geschiedenis.

Goed, genoeg achtergrondinformatie over de band en haar leden lijkt me, laten we het maar eens over de muziek hebben. Zoals ik al zei is deze echt heerlijk om naar te luisteren. Want alhoewel Jimmy Eat World regelmatig in de alternatieve hoek wordt neergezet, zijn de nummers op deze Static Prevails en Clarity allesbehalve rauw, schreeuwerig en ongepolijst, zoals je dat wellicht zou verwachten bij de muziek van een alternatieve band. Jimmy Eat World maakt dan ook geen conventionele alternatieve muziek, maar doopte haar sound tot 'emo-rock'.

Deze ‘zelfgecreëerde’ muziekstroming houdt voornamelijk in dat het de ritmes, de melodieën en het stemgeluid van Adkins een voortdurende rust en sereniteit uitstralen. Ook zijn de teksten van een oprechte melancholische schoonheid. Uiteraard zijn er bij vlagen wel de kenmerkende punk- en andere rockelementen aanwezig, zoals lange uithalen van de gitaar en explosieve zangmomenten. Het moet immers ook geen té slaperige bedoening worden. Bijkomend voordeel is dat de heren hun opgespaarde muzikale agressie tevens op een prima manier kwijt kunnen tijdens hun wat ruigere tracks.

Een mooi voorbeeld van de goed geïmplementeerde synergie tussen de verschillende 'stijlen' die de band hanteert, zijn twee opeenvolgende nummers op Static Prevails, te weten In The Same Room en Robot Factory. Het verschil tussen de twee is navenant: waar de eerste track een serene rust uitstraalt, is Robot Factory een up-tempo nummer waar de energie vanaf spat. Ondanks het grote verschil tussen deze tracks weet Jimmy Eat World er een heerlijke eenheid van te maken. Een ding is echter wel duidelijk: de rustmomenten overheersen op beide CD’s en dat is volgens mij maar goed ook. Het geeft Jimmy Eat World namelijk een heel eigen gezicht.

Er valt maar moeilijk een onderscheidt te maken tussen de twee CD's. Qua stijl klinkt Clarity wellicht een tikkeltje volwassener, maar ook Static Prevails staat bol van de goed geschreven nummers en mooie, introverte melodieën. Vandaar dat ik beide producties met vier sterren beoordeel. Mijn advies is om beide platen een serieuze kans te geven. Je zal ongetwijfeld aangenaam verrast worden. Ik heb in ieder geval echt zitten genieten van de fantastische emo-rock van Jimmy Eat World.