The Bourne Ultimatum is het derde en laatste deel in de Jason Bourne trilogie. De eerdere delen Identity en Supremacy waren succesvolle kaskrakers, die ook door de immer kritische filmpers goed werden ontvangen. De reeks betekende dan ook de absolute doorbraak voor Matt Damon als actieheld. Deze Ultimatum had van te voren derhalve grote verwachtingen in te lossen: de fans eisten minimaal dezelfde vette actie als in de voorgangers en vooral een bevredigende climax voor het drieluik. Of hun gebeden verhoord zijn, lees je in onze niets ontziende recensie...
Matt Damon was onlangs in Amsterdam in het kader van een kleine promotietour voor deze film. Voorafgaand aan de première in Tuschinski nam de man uitgebreid de tijd om handtekeningen uit te delen en met zijn vele fans op de foto te gaan (onze videocast daarvan is hier te zien!). Het tekent het karakter van Damon, die gelukkig nog niet aangetast is door de sterallures die veel mensen in Hollywood tot zulke misselijkmakende figuren maakt. Tijdens een interview op de rode loper bekende Damon dat hij sinds zijn vaderschap van de ene verbazing in de andere rolt: in The Bourne Ultimatum is het bestrijden van internationale terroristen en huurmoordenaars kinderspel, maar thuis geeft zijn dochtertje van nog geen jaar oud hem ‘a hard time’. Overigens deelde de acteur tussen neus en lippen nog even mee dat dit opzeker de laatste film is met Jason Bourne in de hoofdrol. Op ‘The Bourne Redundancy’ zit namelijk niemand te wachten, aldus Damon.
Het feit dat dit dus de laatste kans is om de stoere actieheld met het geheugenverlies Jason Bourne in actie te zien, maakte dat we er eens goed voor gingen zitten. Wat zou nou eigenlijk de echte identiteit zijn van het enigma dat Bourne is en waarom zijn er toch zoveel hooggeplaatste personen binnen de Amerikaanse overheid (en in het bijzonder CIA chef Noah Vosen) voortdurend op zijn dood uit? Het zijn de vragen waar iedereen een bevredigend antwoord op verwacht en gelukkig doet The Bourne Ultimatum dit met verve. De film is echt zeer geslaagd geworden en zonder te veel te verklappen kan ik zeggen dat Jason Bourne aan het einde van de film eindelijk de rust in zijn hoofd terugvindt.
De weg naar die gemoedstoestand toe is uiteraard echter bezaaid met allerlei gevaren en onmogelijke situaties. Zo krijgt de held het tot twee maal toe aan de stok met een uiterst dodelijke ‘asset’, oftewel een huurmoordenaar van de overheid. De scènes met deze killers behoren tot de spannendste en meest spectaculaire van de hele film. Het is sowieso echt op-het-puntje-van-je-stoel materiaal wat deze Ultimatum de kijkers voorschotelt. De achtervolgingsscènes zijn weer van een hoog niveau en geven bioscoopgangers een beklemmend en claustrofobisch gevoel, doordat er op geloofwaardige wijze gebruik wordt gemaakt van mensenmassa’s en natuurlijke obstakels die het zicht ontnemen. Ook zitten er een paar zeer slimme twists in het script, die echt verassend aanvoelen.
Het is duidelijk dat makers zichzelf overtroffen hebben met The Bourne Ultimatum. Hierbij moet nog een speciale vermelding naar het schokkerige camerawerk uitgaan, aangezien dat heel goed uitpakt. Het geeft de film een documentarische filmstijl en een gevoel van chaos en hektiek mee, waardoor veel scènes nog rauwer en daardoor realistischer overkomen.
Ik vind het nu ik erover nadenk best jammer dat er geen nieuwe Bourne meer komt, maar eigenlijk is het ook goed zo: stoppen op je hoogtepunt is namelijk iets wat maar weinigen in de wondere wereld van de financieel o-zo aantrekkelijke filmsequels gegund is. Ik denk dat Matt Damon gelijk had: er zit inderdaad niemand te wachten op 'The Bourne Redundancy'.
