De televisieserie van The Simpsons loopt inmiddels alweer achttien jaar. Het zijn succesvolle tijden geweest voor de gele familie uit het Amerikaanse dorpje Springfield en de show is inmiddels een gewaardeerd onderdeel geworden van de Westerse cultuur. De serie staat erom bekend de moderne wereldproblematiek op de hak te nemen en The Simpsons Movie is daar geen uitzondering op. Milieuvervuiling en een onbetrouwbare (Amerikaanse) overheid zijn deze keer de moraliserende speerpunten. De film belooft volledig trouw te blijven aan de show, alleen dan groter, beter en meer. Toch stapte ik voorafgaand aan The Simpsons Movie met enige scepsis de bioscoopzaal in.
Zouden de inwoners van Springfield ook op het witte doek goed tot hun recht komen? Zouden de kenmerkende Simpsons humor en sfeer naadloos geïmplementeerd zijn in deze avondvullende blockbuster? Zou deze film niet alleen maar een uitgerekte aflevering van de serie zijn en voldoende bestaanrecht op zich hebben? Het waren vragen die in de minuten voordat The Simpsons Movie begon door mijn hoofd spookten, en ik hoopte natuurlijk dat de antwoorden hierop een volmondig ‘ja!’ zouden zijn.
Toen de film daadwerkelijk begon schrok ik. We waren vooraf dan wel gewaarschuwd dat de eerste tien minuten in het Nederlands zouden zijn, maar wat we voorgeschoteld kregen was verrassend ontluisterend. Zonder de kenmerkende stemmen, leken de Simpsons en hun mede-Springfielders op slappe aftreksels van de zo roemruchte personages. Het werd weer eens pijnlijk duidelijk dat, als je ouder bent dan acht, films absoluut in het Engels bekeken moeten worden en niet in de nagesynchroniseerde variant. Gelukkig duurde het Nederlandse stuk kort en ik slaakte een zucht van verlichting toen ik voor het eerst het kenmerkende ‘Doh’ uit de mond van Homer hoorde.
The Simpsons Movie is inderdaad volledig trouw gebleven aan de televisieserie. De kenmerkende droge humor, gemengd met bizarre situaties en hilarische slapstick: het zit er allemaal in. Ook de sfeer van de show is goed voelbaar in de film. Vooral de hilarische blunders van Homer, die er door zijn honger naar donuts voor zorgt dat Springfield milieutechnisch bijkans onleefbaar wordt en onder quarantaine komt te staan, zijn zoals altijd een genot om naar te kijken. Verdere komische hoogstandjes zijn het presidentschap van Arnold Schwarzenegger, die een paar onbetaalbare oneliners uitkraamt (Don’t read, but lead!) en de kenmerkende onbenulligheid van de inwoners van Springfield, die natuurlijk een afspiegeling zijn van de stereotype domme Amerikaan.
Het is allemaal erg goed gedaan en de transitie naar het bioscoopscherm is de Simpsons glad afgegaan. Het enige grote punt van kritiek is toch een van de vraagtekens die ik vooraf al bij deze film plaatste, namelijk of het niet gewoon een uitgerekte episode van de tv-serie zou zijn. Dit is helaas wel het geval. Het gebrek aan ècht originele gebeurtenissen en spectaculaire scènes is hier debet aan. Natuurlijk, het is allemaal wat grootser en er ontploft meer, maar om deze productie te kunnen rechtvaardigen, had ik er gewoon net iets meer van verwacht. Dit had mijns inziens, in een lichtelijk afgevlakte variant, ook in een dubbele aflevering van de show gedaan kunnen worden.
Toch is deze film ondanks dit negativisme een geslaagd bioscoopdebuut voor de Simspons, zeker voor de echte fans. Het belangrijkste aan The Simpsons Movie is namelijk dat de producers erin geslaagd zijn om een van de leukste series ter wereld ook negentig minuten achter elkaar leuk en interessant te laten blijven.
The Simpsons Movie gaat vanaf 16 augustus in première!
Als je trouwens vette Simpsons prijzen wil winnen (natuurlijk wil je dat!), dan moet je even hier kijken.
