Ja, vieze plaatjes kijkers, we doen tegenwoordig ook aan boeken hier op Smug! Niet meteen doorscrollen! Een beetje literaire verrijking is goed voor die oversekste grijze massa van jullie. En vergeet niet: Buiten je intellect bouw je ook aan je lichaam wanneer je gaat lezen. Reden genoeg dus om je vol overgave met je neus in de pennevruchten te steken. In dit eerste deel van jullie heropvoeding aandacht voor Thuisfront Uruzgan, een boek over ervaringen rondom de uitzending van Nederlandse militairen naar Afganistan. Actueel natuurlijk, aangezien gisterenavond ook weer een van 'onze jongens' zijn Waterloo vond in deze helse woestijn.
Het idee voor Thuisfront Uruzgan is ontstaan toen journaliste Edith van Zalinge in gesprek raakte met vormgeefster Ingrid van Engelen. De partner van Ingrid bevond zich op dat moment in de geplaagde Afghaanse stad. Samen kwamen ze tot de conclusie dat er weliswaar voldoende media aandacht is voor missie Task Force Uruzgan, maar dit betreft altijd de militairen in het oorlogsland. De vraag die dan ook centraal staat in deze ruim honderd pagina’s tellende bundel is: Hoe vergaat het de thuisblijvers? Want dat niet alleen de soldaten zelf gebukt gaan onder hun uitzending, wordt vaak vergeten, volgens de schrijfster.
Wat knap is aan Thuisfront Uruzgan is dat Van Zalinge er in geslaagd is een zwaar onderwerp in een zeer toegankelijk jasje te stoppen. Ondanks dat de verhalen soms ontroerend en confronterend zijn, blijft het geheel prettig leesbaar. Aan de hand van dagboekfragmenten van Ingrid (ja, de vormgeefster) en haar partner Bram wordt een levendig beeld geschetst van de belevingen over en weer, uit en thuis. Deze momentopnamen worden afgewisseld met interviews met achterblijvers, die steeds een andere familiaire band met de uitgezonden militair hebben. Zo mogen vaders, moeders en partners allemaal hun zegje doen en vaak leidt dit tot meeslepende verhalen.
Wat ik zelf jammer vind aan het boek is dat het beeldmateriaal noch het thuisfront noch de desbetreffende militairen in beeld neemt. Er is redelijk wat ruimte gereserveerd voor foto’s, maar de verhalen maken je oprecht benieuwd hoe de beschreven ervaringen er concreet uit moeten hebben gezien. Aan de andere kant is het natuurlijk de kracht van een goed boek om zulke gevoelens op te roepen en op die manier de verbeelding van de lezer te stimuleren. Al met al is deze bundel van oorlogservaringen een snel tussendoortje, dat echter wel de nodige indruk weet te maken door de persoonlijke stijl van documenteren.
