Rush Hour 3 draait om de pogingen van Carter en Lee om een wereldwijd gevreesde misdaadorganisatie, de Chinese Triads, af te stoppen. Deze Aziatische bendeleden hebben namelijk een Amerikaanse ambassadeur vermoordt, die achter de identiteit van een van hun best bewaarde geheimen (de Shy Shen) was gekomen. Ik zal niet verklappen wat voor geheim dit is, maar ik kan je wel vertellen dat ‘womanizer’ Carter er op hilarische wijze mee in bed belandt… In ieder geval achtervolgen de mannen de Triads tot in de straten van Parijs, alwaar het grootste gedeelte van de film zich afspeelt. Voor Lee heeft het hele verhaal ook nog eens een persoonlijk tintje, aangezien de criminelen een jonge vrouw hebben gekidnapt waarmee hij een speciale band heeft. Daarbij is zijn broer Genji ook nog eens een lid van de Triads, dus is er een prima excuus voor de vechtersbaas om volledig los te gaan met zijn martial-arts manoeuvres.

Het moge duidelijk zijn: alle voorwaarden voor een hilarische actiekomedie zijn aanwezig, en bij vlagen weet Rush Hour 3 zijn publiek ook prima te entertainen. Vooral Chris Tucker heeft met zijn komische piepstem en gezicht van rubber de lachers altijd en overal op zijn hand. Natuurlijk zitten er grappen bij waarvan je denkt “Mwoah”, maar voor het merendeel komen ze goed uit de verf. Het is dan ook vooral aan Tucker te danken dat Rush Hour 3 een leuke film is, want Jackie Chan had er volgens mij niet zoveel zin in. Misschien wordt hij gewoon een dagje ouder, maar hij loopt bijna de hele tijd met een chagrijnige kop door het beeld. Gelukkig zijn zijn martial-arts moves wel weer van een redelijk hoog niveau, al mis ik de écht gruwelijke choreografieën die zijn carrière zo typeren.

Het grootste nadeel aan Rush Hour 3 is dat de film te weinig verrassends brengt ten opzichte van de eerste twee delen. De formule staat natuurlijk als een huis, maar juist daarom vind ik dat je van het derde deel in deze succesvolle trilogie iets extras mag verwachten. Cynisch beschouwd voelt de film zelfs een beetje als een routineklus aan. Er was eigenlijk geen moment dat ik compleet de slappe lach kreeg of dat ik dacht “Wooow, dat is een vette stunt”, en dat was iets dat ik bij de voorgangers wel had. Natuurlijk, ik heb zitten grinniken om de grollen van de grappige Tucker en ik heb genoten van de martial-arts methodes van Chan, maar uiteindelijk is dit niet meer dan de zoveelste dertien-in-een-dozijn popcornfilm. Het is allemaal vermakelijk, maar Rush Hour 3 maakt vooral duidelijk dat het tijd is voor iets nieuws.