Bluffers heb je genoeg in de rauwe hiphopscene. Berichtten we eerder nog dat Kanye West hard bezig was een hoge toren te bouwen, 50 Cent klimt er met liefde op om er zo mogelijk nog harder van af te blazen. Oh ja, en laat de releasedatum van de twee big heads nou precies op dezelfde dag vallen. Dit gegeven verleidde Fiddy om een opmerkelijke prestigekwestie de media in te slingeren. De gangsterrapper liet weinig blijken van zijn tweeëndertig levensjaren toen hij openlijk verkondigde te stoppen als hij minder zou verkopen dan zijn kemphaan Kanye. Inmiddels is duidelijk dat dit statement wederom een slinkse marketingtruc was: Graduation ging in de eerste week namelijk vaker over de toonbank dan zijn eigen Curtis en 50 is still here…
Over het album, vernoemd naar zijn authentieke, non-artiestennaam Curtis Jackson, valt gelukkig wel genoeg te melden. Volledig in de 50 Cent traditie is er weer volop ruimte voor de nodige collabo’s. Fiddy neemt duidelijk geen genoegen met de kleintjes gezien het indrukwekkende arsenaal artiesten dat haar bijdrage leverde. Onder andere Akon, Justin Timberlake, Timbaland, Robin Thicke, Young Buck, Pussycat Doll Nicole Scherzinger, Mary J. Blige en Tony Yayo krijgen een eervolle vermelding op de backcover. Iemand vergeten? Ja. Want uiteraard draaft de grote beschermer van Fiddy in de persoon van Eminem ook weer op om zijn zegje te doen. Goed weer eens wat van hem te horen al kunnen de typische Shady Records deuntjes in Peepshow, evenals de clichématige teksten, niet imponeren.
Je kunt veel zeggen van de halve dollar maar niet dat hij geen herkenbaarheid nastreeft. Curtis is namelijk ook weer doorspekt met ritmische vertellingen over guns en bitches met de kenmerkende sinistere beats ter begeleiding. Weinig muzikale verbreding dus, maar de zakenman in de eens wandelende schietschijf snapt ook dat hij een succesvol concept in handen heeft. En eerlijk is eerlijk, het klinkt ook nog steeds lekker. Hoewel opener My Gun Go Off tekstueel weinig verheffend is, is het door de knallende beats nog steeds lekker luistervoer. Ook geslaagd zijn de originele, futuristische nieuwe single Ayo Technology, waar ‘J.T.’ verbaal bijval geeft, en het in Amerika geflopte Amusement Park. Missers zijn er ook en wel in de vorm van het zenuwachtige I’ll Still Kill en het kale Curtis 187 (dat meer wegheeft van een freestyle dan een zorgvuldig geregisseerde track). De tevens in de VS geflopte single Straight to the Bank spant echter de kroon: Een suffe track die wel stoer bedoeld is laat boze boodschappen natuurlijk niet goed overkomen.
Ondanks deze mankementen is Curtis een redelijke plaat geworden die een aantal nummers met hitpotentie herbergt. Ayo Technology zal het door de inbreng van hitsbakker Timbaland ongetwijfeld weer goed gaan doen en ook het funky All of Me met Mary J. is een one-to-watch. Fans van 50’s ghettosound krijgen op Curtis precies wat ze willen, maar er is heden ten dage breder geïnspireerde hiphop te verkrijgen. Het blijft daarom voor de meeste acts zaak te vernieuwen. Fiddy heeft echter een zodanig brede aanhang dat hij weg komt met deze verkapte herhalingsoefening.
