Alhoewel oorlog natuurlijk vooral een verschrikkelijke bijverschijnsel van de evolutie is, kent het ook een keerzijde. Buiten alle tragiek en bloedvergieten om, bestaat er namelijk het onmiskenbare poëtische verschijnsel dat heroïek heet. Juist in tijden van ultieme beproevingen staan er helden op om ons te de weg te wijzen. Ontwikkelaars van computergames kennen deze onderbuikgevoelens en laten dan ook (voornamelijk) mannen de dappere strijder uithangen in games als Call of Duty en Medal of Honor. Ook deze Blazing Angels 2 is zo’n gedigitaliseerde jongensdroom, waarin je moffen af moet knallen in allerhande authentieke Tweede Wereldoorlog-vliegtuigen…

Blazing Angels 2: Secret Missions of WWII is de opvolger van het redelijk succesvolle eerste deel in de serie, genaamd Blazing Angels: Squadrons of WWII. Deeltje één was helaas een kinderachtig arcadespel, met tergend slechte voice-acting en veel te simpele en eentonige missies. Deze infantiliteit was jammer, want het was duidelijk dat er ergens onder die dikke laag neppe shit de contouren van een vette game zichtbaar waren. Het spel was namelijk best mooi vormgegeven en ook de controls voelden lekker intuïtief en strak aan. Hopelijk is dit tweede deel dus de game die zijn jongere broertje had moeten zijn.
Toen ik de disc in mijn Xbox 360 stopte en Blazing Angels 2 opstartte werd ik aangenaam verrast. Het eerste dat namelijk opvalt is dat de toch al prima graphics uit het origineel behoorlijk zijn opgepoetst en nu echt klasse uitstralen. De gebieden waarboven je je in je zwaarbewapende vliegtuig begeeft bruisen van het detail en zelfs van dichtbij zien de werelden er scherp uit. Ook de geluidseffecten zijn goed te noemen. Je boordmitrailleur ratelt overtuigend, de gare stemmen van je medesoldaten uit het eerste deel zijn weg en de bombastische legermuziek brengt je in de juiste stemming om je een toffe oorlogservaring voor te schotelen. De mensen bij Ubisoft hebben duidelijk geleerd van hun eerdere missers en zetten dat in Blazing Angels 2 doeltreffend recht.
Helaas gaat het spel op gameplay-gebied toch weer lichtelijk de mist in. Grootste probleem is dat de levels die je doorkruist je nog steeds te weinig variatie qua missiedoeleinden bieden. Het werkt nog steeds volgens het vaste stramien, dus bijvoorbeeld ‘Haal een X aantal vliegtuigen neer in Y minuten’, en dat werkt gewoon geestdodend na een tijdje. Daarbij komt nog eens dat het spel opvallend makkelijk is. Ondanks de op papier lange single-player campagne, die liefst achttien missies telt, blaas je er namelijk in een dagje of twee wel doorheen. Ook is het raar dat je af en toe in niet-bestaande, experimentele vliegmachines plaats dient te nemen. Wat mij betreft een toevoeging die compleet overbodig is en nep aanvoelt. Gelukkig bestuurt de game nog wel altijd erg lekker, dus wordt het onder vuur nemen van de vele moffen die je tegenkomt nooit een irritante aangelegenheid.
Blazing Angels 2 mag dan een duidelijke verbetering ten opzichte van zijn voorganger zijn, toch overheerst het gevoel dat het allemaal nog een stuk vetter had gekund. Op audiovisueel gebied is de game goed genoeg, maar het meedoen aan heroïsche Tweede Wereldoorlog-luchtgevechten zou wat ons betreft nog wel een tikkeltje opwindender en lastiger mogen zijn.































