Halo 2 eindigde met een (voor veel mensen) teleurstellend open einde. Het liet echter op uitgekookte wijze de deur open voor deze Halo 3. Over het verhaal van het spel zal ik hier verder niks uit de doeken doen, maar de game focust zich als vanouds op de strijd tussen de 26e-eeuwse mens en een collectie van alien-rassen, bekend als de Covenant, die na een decennialange oorlog een invasie zijn begonnen op aarde. De speler neemt ook in Halo 3 de rol van de charismatische Master Chief aan, de bekende genetisch geavanceerde cyborg-supersoldaat, in zijn taak om dit tuig uit te roeien. De losse eindjes en vraagtekens die veel gamers na deeltje twee dwarszaten worden in Halo 3 goed uitgewerkt en dat zal de fans als muziek in de oren klinken.

Op grafisch gebied ziet Halo 3 er top uit, maar ik moet wel zeggen dat het spel zich, puur technisch gezien, niet kan meten met titels zoals Bioshock en Gears of War. Deze twee games waren echter close-corridor-shooters, oftewel games die zich voornamelijk in kleine ruimtes afspeelden, terwijl Halo 3 veel epischere gevechten kent die plaatsvinden in weidse omgevingen. Dat kost natuurlijk meer rekenkracht, vandaar dus dat de textures niet zo gedetailleerd zijn als in bovengenoemde spellen. Opvallend is verder dat Halo 3 ten allen tijde een heerlijke 60 fps haalt. Geen schokkende beelden derhalve, zelfs niet met tientallen vijanden tegelijk op het scherm. Ook het ontwerp van de werelden is fraai uitgewerkt, met de voor Halo kenmerkende mix van organische en industriële componenten. Al met al stellen de graphics in Halo 3 geenszins teleur, maar vooruitstrevend kan het ook weer niet genoemd worden.

Belangrijker dan mooie grafische tierlantijnen is echter of de gameplay in orde is. Gelukkig is dit het sterkste punt van Halo 3. Nou waren de eerste twee delen uit de trilogie natuurlijk al een genot voor echte shooterfans, met allerlei stoere voertuigen en exotisch wapentuig om je mee te vermaken, maar deeltje drie gooit daar nog eens een schepje bovenop. Het doorboren van een groep vijanden met je assault rifle, het rondcrossen in je Banshee en het inzoomen met je sniper rifle: het voelt allemaal net even lekkerder dan in andere schietspellen. Ook qua sfeer en variatie zit het goed. Het ene moment loop je door een serene jungle, waarna je even later wordt overspoeld door hordes vijanden. Vooral op de hogere moeilijkheidsstanden zul je tijdens het spelen van Halo 3 voortdurend op het puntje van je stoel zitten.

De Halo-reeks staat sinds het eerste deel al bekend om zijn geweldige multiplayer-stand en deel drie is daar geen uitzondering op. Sommige mensen zeggen zelfs dat Halo eigenlijk draait om de multiplayer en als ik heel eerlijk ben zouden zij best eens gelijk kunnen hebben. De intuïtieve controls en de uitgebalanceerde gameplay komen hierin namelijk perfect tot hun recht. Je merkt echt dat je beter wordt naarmate je meerder potjes speelt. Verder is de “Nou oke, nog één potje dan”-factor volop aanwezig en omdat het zo verslavend is, ben je voor je het weet vele gelukzalige uurtjes verder.

Concluderend is Halo 3 dan wellicht niet de grootste entertainmenthappening sinds de geboorte van Luke Skywalker, zoals Microsoft de game afficheerde, maar het spel heeft opzeker voldoende kwaliteit in huis om tot de top beschouwd te mogen worden. Ik denk echter niet dat de grootste prestatie van Halo 3 zozeer op het gametechnisch vlak ligt, maar meer in het feit dat computerspellen weer een stapje serieuzer genomen worden door de onwetende massa, die het spelen van games (De Wii daargelaten) over het algemeen nog steeds ziet als iets voor kinderen en sociaal gestoorde nerds.