Iedere kleine bedplasser heeft vroeger wel eens wakker gelegen van grote, wapperende vleermuizen met bloederige, spitsige hoektanden. Juist, vampiers. En ik was helaas niet bepaald de uitzondering op de regel. Doodsangsten heb ik uitgestaan voor deze machtige ondoden. Het was dan ook afzien toen de Smug redactie juist mij had uitverkoren om de nieuwe horrorfilm 30 Days of Night te gaan aanschouwen. Met in de hoofdrol… die vermaledijde bloedzuigers. Onder het motto ‘Face your fears’ keek ik, diep in mijn stoel gedrukt, toe hoe de verfilming van de populaire graphic novel van Steve Niles en Ben Templesmith aanving.
De hoofdrol in 30 Days of Night is weggelegd voor Josh Hartnett. Deze Hollywoodhunk speelt de jonge dorpssheriff Eben, die in zijn eentje nagenoeg de complete politiestaf van het eenzame dorpje Barrow vormt. In dit vlekje op de kaart van Alaska treedt ieder jaar een periode op, waarbij het gehucht gedurende dertig dagen in complete duisternis wordt gehuld. Over winterdepressies gesproken…
Zo’n van licht verstoken uithoek is natuurlijk een paradijs voor vampiers. De Slavische vleermuismannen laten dan ook niets aan het toeval over en zorgen dat ieder contact met de buitenwereld wordt gesaboteerd alvorens ze Barrow tot officieel jachtgebied verklaren. De met brute kracht gezegende beesten hebben niet veel tijd nodig om bijna de complete populatie van het gat talrijke liters bloed armer te maken. En voorzichtig gaan ze niet te werk. Behalve in hun mond belandt het rode vocht zo ongeveer op je schoot, zo hard spat het in het rond.
Uiteraard wordt volgens het klassieke horrorconcept niet iedereen afgeslacht. Een klein groepje inwoners ontspringt de dans en zoekt dekking in het door de vampiers overgenomen buurtschap. En wie anders dan Eben kan deze klassieke collectie kanonnenvoer (dommekracht, bangerik, hete chick,excuusneger) beter leiding geven? Onder zijn vleugels probeert de groep ondergedoken te blijven totdat het licht weer haar intrede doet. Dat niet iedereen van deze club de zon nog zal zien gloren, zal je natuurlijk niet steil achterover doen slaan van verbazing.
Hoewel vrijwel alle horrorclichés dus zijn terug te vinden in 30 Days, is de film in haar genre zeker geslaagd. De gure sfeer is uitstekend neergezet, maar vooral de vampiers zijn imponerend. Waar Dracula nog redelijk orthodox te werk ging wanneer hij met zijn tanden een hals perforeerde, zijn de tafelmanieren van deze bende bloeddorstigen angstaanjagend. Mede met behulp van computertechnieken lijken de dieren bovendien onverslaanbaar. Alsof dat nog niet genoeg is volgen de gebeurtenissen in de film elkaar zodanig rap op dat het constante gevoel van dreiging uitstekend wordt neergezet. Hierdoor heb je als kijker nooit het gevoel dat je even rustig achterover kunt zakken.
Hoewel het wel erg veel van hetzelfde is gaat 30 Days of Night niet snel vervelen. Daarvoor kent de productie teveel geslaagde schrikmomenten en te veel expliciete gore die bij liefhebbers van het genre het bloed zal doen stollen. Bovendien heeft regisseur Sam Raimi ons in ieder geval één horrorcliché bespaard: Een compleet happy end. Hoe dit donkere avontuur precies afloopt kun je vanaf 8 november gaan aanschouwen in de plaatselijke bios. Maar bedenk wel: Het licht gaat dan ook uit…
