De plot van American Gangster draait dus om Frank Lucas, die aan het begin van de film nog een complete nobody is: hij werkt namelijk als chauffeur voor een grote ‘don’ in het New Yorkse criminele circuit. Wanneer deze ‘kingpin’ echter geliquideerd wordt ruikt Lucas zijn kans schoon. Hij doorziet het machtsvacuüm dat ontstaat en besluit actie te ondernemen, door een deal te sluiten met een Thais drugskartel. Zij voorzien hem van kwalitatief zeer hoogstaande cocaïne, dat het land wordt binnengesmokkeld in de doodskisten van gesneuvelde Amerikaanse militairen. Omdat Lucas de onversneden dope aanbiedt tegen een zachte prijs, weet de meestercrimineel in korte tijd een indrukwekkend monopolie op te bouwen. Door het succes van zijn onethische handeltje zet hij echter ook kwaad bloed bij veel personen, waaronder detective Richie Roberts (Russell Crowe). Deze smoezelige, maar goudeerlijke diender maakt er een halszaak van om Lucas in te rekenen en zo niet alleen een einde aan zijn narcotische syndicaat te maken, maar tevens aan de corruptie die de Amerikaanse overheid teistert.

Ondanks het feit dat American Gangster een niet kinderachtige speelduur van een kleine drie uur heeft, heb ik me daar geen moment aan gestoord. De opkomst en ondergang van Frank Lucas is dermate overtuigend in beeld gebracht, dat je al snel helemaal wordt opgezogen in het verhaal. Dit is vooral te danken aan de sterke vertolking van bijna alle personages, die de film dragen en echt naar een hoger niveau stuwen. Vooral Crowe in zijn rol van ‘sleazy’ agent is in vorm, maar ook Denzel Washington zet een charismatische Frank Lucas neer. De excellente acteerprestaties zijn maar goed ook, want als ik heel eerlijk ben hebben we het script van American Gangster al een aantal keren eerder voorbij zien komen. Bot gezegd verteld de prent in feite namelijk precies hetzelfde verhaal als bijvoorbeeld het briljante Scarface (dat van de verkeerd geïnterpreteerde American Dream), alleen dan met negroïde criminelen in plaats van Cubaanse vluchtelingen in de hoofdrol. Sowieso is het overduidelijk dat de film flink leentjebuur heeft gespeeld bij andere titels uit het genre, maar ach, je weet wat ze zeggen: “Beter goed gejat dan slecht bedacht”.

American Gangster heeft de juiste kenmerken van een heus misdaadepos á la GoodFellas in huis en slaagt erin een zeer interessant kijkje in de keuken van een crimineel meesterbrein op het witte doek te toveren. De prent kent een sterrencast, een sterk en waargebeurd verhaal om uit te putten en een budget waar veel derde wereldlanden heel wat voedsel voor zouden kunnen kopen. Helaas komt American Gangster toch wat tekort om een klassieke status te bereiken. Het weinig originele plot is daar voornamelijk debet aan en ook miste ik iets ongrijpbaars. Het is dat gevoel dat je krijgt wanneer je een film ziet die zo speciaal is, dat je gewoon weet dat je hem nog tien keer gaat kijken. Dat zal bij American Gangster niet gaan gebeuren. Toch mag dit tot een van de beste producties in het gangstergenre van het afgelopen decennium gerekend worden, al is dat dan wellicht mede te danken aan het hiaat aan goede misdaadfilms in die periode…

American Gangster draait vanaf begin november in de Nederlandse bioscopen.