Onlangs behandelden we op Smug de nieuwe Hollywood blockbuster American Gangster. Recensent Willem had lovende woorden over voor de misdaadprent en noemde de film “één van de beste producties in het gangstergenre van het afgelopen decennium”. De brave stukjesschrijver had op dat moment natuurlijk niet kunnen bevroeden dat hij zich door het openbaren van deze mening in illuster gezelschap bevond. Ook bij opperrapper Jay-Z scoorde de film met Denzel Washington en Russel Crowe in de hoofdrol namelijk een vet smudgement. Zo vet zelfs dat de labelbaas besloot een geheel album aan de gangsterflick te wijden. Het resultaat...? Inderdaad.
Jay-Z maakte natuurlijk klassiekers als The Blueprint en The Black Album, maar zijn laatste solo avontuur Kingdom Come werd minder positief ontvangen door het grote publiek. Zou de magie van de oude meester dan zijn uitgewerkt? Op American Gangster bewijst de basketballiefhebber het tegendeel. De ooit cokedealende Jay lijkt namelijk weer aardig geïnspireerd en dat hoor je. Geheel in de sfeer van de film rapt Hova honderduit over zijn oude stokpaardje: het gangsterleven. Het thema wordt in de intro nog even extra duidelijk gemaakt. Een geleefde stem legt ons nog eens uit wat de voorschriften van het gangsterleven precies inhouden.
De inhoud van de teksten vertoont veel parallellen met zijn oudere werk als Reasonable Doubt en Hard Knock Life. Het leven op de straat worden onder bombastische en blazende beats omschreven op nummers als Pray en Hello Brooklyn 2.0 (met Lil’ Wayne). Maar het is niet alleen maar patserij wat de klok staat. Er zijn ook ingetogener nummers met een boodschap te vinden op de boevenplaat. No Hook is hiervan een mooi voorbeeld. Want behalve stoer is het leven op het trottoir ook vooral heel serieus en zwaar, aldus Shawn Carter.
Het samplegebruik van Jay-Z is altijd verfrissend en de keuze voor oldschool trompetten versterken de sfeer op het album. Voorbeelden van de ritmische blazerij zijn het heerlijke Roc Boys en American Gangster, beiden zeer vrolijke tracks. Deze frivoliteit komt gedurende het hele album terug en dat is opvallend. Daar waar je, aan de hand van de cover en de titel, toch een redelijk duistere schijf zou verwachten zijn de meeste nummers vrij luchtig geïnstrumenteerd. Geen traditionele gangsterrap met pistoolbeats dus en de Roc-A-Fella baas bewijst dat dit ook niet nodig is om criminele hiphop te maken. 16 kundig georchestreerde tracks met een tikkeltje nostalgie zijn de uitkomst. Yup, Jay still keeps it gangsta.
