Het leven kent vele intrigerende vraagstukken, zoals ‘Waarom zijn bananen krom?’ en ‘Waarom zijn films gebaseerd op games altijd zo slecht?’. Ik ben helaas bang dat we de antwoorden op zulke delicate kwesties voor altijd schuldig moeten blijven. Verwarrend genoeg bestaan er wel uitzonderingen op dergelijke theses. Zo kocht ik laatst een kaarsrechte banaan bij mijn groenteman en ben ik met deze Hitman eindelijk een gameverfilming tegengekomen die niet teleurstelt. Ja ja, kennelijk zijn de wonderen de wereld nog niet uit… Doe ook mee aan onze Hitman prijsvraag!
Huurmoordenaar annex antiheld Codename 47 lijdt aan de ziekte van Hedel (of de man heeft meer haar op zijn ‘cojones’ dan op zijn schedel). Hoofdrolspeler Timothy Olyphant moest er dus aan geloven en kreeg aan het begin van de opames een bezoekje van de tondeuse, om zo tot een treffende gelijkenis te komen met het charismatische kale videogamepersonage. En het moet gezegd, de acteur levert puik werk af. Olyphant toont zich niet alleen qua uiterlijk, maar zeker ook qua innerlijk een bekwame vertolker van de onderkoelde assassin. Hij weet op subtiele wijze het ijskoude edoch sympathieke karakter van 47 gestalte te geven en dat is belangrijk, want zonder een geloofwaardige hoofdprotagonist had deze prent geen enkel bestaansrecht gehad.
Verder is het verhaal lekker pretentieloos gehouden, en laat dat nou precies zijn wat deze film nodig heeft. Geen oeverloos gebazel over onzin. Nee, de plot van deze prent had zomaar afkomstig kunnen zijn uit een Hitman-game. Het draait allemaal om een mislukte moordaanslag van Agent 47 op een Russische politicus. Er blijkt echter een vuil spelletje gespeeld te worden door de verscheidene betrokken instanties en al snel heeft onze haarloze held het voltallige Russische leger, alsook Interpol achter zich aan. Wat zich ontvouwd is een orgie van geweld, waarin 47 op zoek gaat naar de feiten achter het schimmenspel. Dit alles wordt in beeld gebracht middels zeer stylishe shootouts, waarbij de kale moordenaar onder andere niet schroomt om het op te nemen tegen het vijftienkoppige SWAT-team. Natuurlijk zitten er naar goede Hitman-traditie ook een aantal wat geraffineerdere moordscènes in de film, die kenners van de spellen zeer bekend zullen voorkomen.
Ik weet zeker dat veel mensen Hitman af zullen kraken vanwege het eendimensionale acteerwerk en het übersimplistische script, maar laat al die hautaine en zogenaamd intelligente criticasters maar lekker zeuren. De scenarioschrijvers hebben namelijk niet de ambitie gehad om de Pulitzer-prijs in de wacht te slepen en ook de regisseur is niet op jacht gegaan naar een Oscar. Waar het om gaat is dat alles wat ik van een Hitman-verfilming had gewild aanwezig is in deze prent. Zeker voor de fans van de Hitman-games is het smullen geblazen. Driewerf hoezee derhalve, aangezien we eindelijk een goede gameverfilming kunnen begroeten!
Meer Hitman!
Winnen: Hitman prijzenpakket
Hitman trailer
