De Ierse zangeres Róisín Murphy werd vooral bekend als de zangeres van de succesvolle discopop formatie Moloko. Samen met haar voormalige vriend Mark Brydon stond Róisín jarenlang garant voor heerlijk dansbare nummertjes die je haast onmerkbaar naar de dansvloer stuwden. Toen de relatie tussen de happy elektropoppers op de klippen liep besloot het vrouwelijke deel van het succesvolle ensemble op de solotour te gaan. Nadat ze in 2005 al uitkwam met Ruby Blue, ligt nu opvolger Overpowered in de schappen.
Op de cover van de geluidsdrager prijkt Róisín in een soort Bridget jones achtige setting. Achter een grote partij vet eten prijkt het Ierse nachtegaaltje in een belachelijk, wollen bolletjeskostuum terwijl ze met een depressieve blik voor zich uitstaart. Dit moment van zelfbezinning zal ze ook ongetwijfeld nodig hebben gehad. Overpowered kwam namelijk niet zomaar tot stand. Ze schreef zelf bijna alle teksten en werkte met producers uit Barcelona, Philadelphia, New York, Londen en Sheffield.
De internationale samenwerkingen zorgen ervoor dat er een zeer divers scala aan melodieën op de plaat te vinden is. De opener op Overpowered, niet geheel ontoevallig luisterend naar dezelfde naam als het album, gedijt bijvoorbeeld op een toxisch aandoend ritme en bevat slechts minimale zang, terwijl opvolger You Know Me Better juist volledig drijft op vocalen. Dit laatste is overigens geen enkel probleem. Zoals gezegd is Róisín namelijk goedgebekt. Haar zang is bijna altijd laid-back en zonder dramatische uithalen wat het heerlijk maakt om naar de 34-jarige artieste te luisteren.
De plaat herbergt veel dansbare elektropop zoals we van de ex-Moloko ster gewend zijn. Op nummers als Footprints, Checkin’ on Me en Let Me Know wordt de heerlijke retro disco vibe goed gevangen. Er is echter ook ruimte voor minder vrolijke riedeltjes. Tracks als Primitive en Parallel Lives zijn wat duisterder van toon en misstaan in het kader van de diversiteit zeker niet.
Toch ontbreekt er mijns inziens iets op deze plaat. Hoewel de meeste nummers ontegenzeggelijk dansbaar zijn, mist die echte clubbanger waar je benen gewichtloos van worden en waar je op wilt blijven gaan. Het ritmische Movie Star komt nog wel enigszins in de buurt maar een nieuwe Sing It Back valt op Overpowered niet te ontdekken. Ondanks dat de Ierse zeker een statement afgeeft dat we rekening met haar moeten houden als nieuwe discodiva is dit toch een smetje op het blazoen. Overpowered is een uitgebalanceerd album, maar ondanks de diversiteit ontbreekt een echte uitblinker die het voortouw neemt. Jammer, maar geen ramp. Er blijft namelijk genoeg power over.
