Ze zijn al bijna tien jaar actief en toch zwermt er nog steeds een hoop mysterie rond de Britse popgroep Gorillaz. Zo zal de helft van de mensen nog steeds niet weten welke artiesten er precies schuilgaan achter de virtuele band. Het zijn namelijk niet zij, maar hun geanimeerde alter ego’s die de sterren van de band zijn. De cartooneske muzikanten kabbelen de laatste jaren, na een imponerende start, eigenlijk een beetje voort en echte hits worden eigenlijk niet meer gescoord. De heren apen hebben in de loop der jaren echter een zodanige bulk aan materiaal bijeen gejamd dat ze zich genoodzaakt voelden hun zolderkamerwerk af te stoffen en met de rest van de wereld te delen. Nadat ze eerder al een verzamelaar met remixes en nooit uitgebracht materiaal boden op G-Sides is er vijf jaar na dato nu ook een D-Sides.
De sound van Gorillaz is moeilijk te omschrijven omdat deze iedere keer weer anders is. De Engelse formatie grist met liefde invloeden uit de hiphop, dance, elektro en rock. Op D-sides blijft de muzikaliteit echter vooral beperkt tot rustig voortkabbelende riedeltjes, die zelden de middelmaat ontstijgen. Er is slechts een handjevol nieuw materiaal op de dubbele collector te vinden en dat is toch een kwalijke zaak wanneer je een nieuw album laat persen. Ook de remixes zijn vaak niet om over naar huis te schrijven. Niet zelden bevatten de herziene tracks zeer repetitieve melodieën en basale tonen. Het lijkt wel of ze niet eens zijn afgemaakt.
Gelukkig zijn er enkele uitzonderingen te vinden in dit nog wel erg naar uitmelkerij riekende werkje. O.a. de spookactige, minimalistische opener 68 State en het voorttuffende We Are Happy Landfill zijn het luisteren waard. Ook op de tweede CD, waar alleen remixes van hun vijf grootste hits van de afgelopen tijd te vinden zijn, is nog wel iets met kwaliteit te sprokkelen. Zo zijn de geaziatiseerde Dirty Harry en de door Soulwax gehusselde Dare origineel en vermakelijk. Echt spannend wordt het echter nooit.
Ervan uitgaande dat de dubbeldekker tweeëntwintig nummers telt en het aantal nummers dat aan de verwachtingen voldoet op een hand te tellen is zegt dit een hoop over het niveau van deze meuk. Alleen echte Gorilla fans zullen dit stukje verkapte nepperij wel weer klakkeloos in hun collectie opnemen. Ieder ander moet zich maar vasthouden aan het oude werk en deze goedkope apenstreken negeren.
