Ineens waren ze daar, de jongens en meisjes van de Utrechtse popformatie Leaf. Nog geen twee maanden geleden scoorde de in 2005 opgerichte band een top 10 hit met hun sprankelend vrolijke Wonderwoman. Dagenlang werden mensen gekweld door dit aanstekelijke riedeltje, dat met geen mogelijkheid uit je kop te verbannen is. Voor diegenen die niet weten waar het bovenstaande over gaat: Probeer de volgende zin maar eens hardop uit te spreken zonder door herkenbaarheid gehypnotiseerd te raken. “Wohohohohohoho, why’s my life so boring?” Zie je wel, daar ga je weer… Haal maar vast een glaasje water want dat wordt weer verplicht neuriën de komende uren. Zucht…

Het dodelijk aanstekelijke Wonderwoman is natuurlijk slechts een klein deel van het totale bladpakket. Op hun eerste album Life’s a Beach laat het akoestische quintet horen nog wel meer luchtige zomerhits op stapel te hebben liggen. Want hoewel we dit najaar pas echt kennismaakten met het werk van de voormalige rockacademici luistert de muziek vooral lekker weg op zonnige dagen. Om dit uit te vinden hoef je natuurlijk geen genie te zijn: De titel van het album zegt genoeg.
Een voorbeeld van een onvervalst stranddeuntje is naast Wonderwoman de nieuwe single Motherfucker. Net als bij zijn voorganger is de melodie hier ook weer simpel maar pakkend en het refrein nestelt zich ook hier weer direct in je schedelpan. Vocalist Martijn heeft er aardig het tempo in, maar kan naast rappe rap ook prima lange uithalen uit zijn strot stoten. Leadzangeres Annemarie neemt op de plaat echter het leeuwendeel van de vocalen voor haar rekening. Bepaald geen straf, want mevrouw heeft een keel als zijnde van een onvervalste nachtegaal.

De teksten op Life’s a Beach worden nergens echt moeilijk en dat is eigenlijk best prettig. De luchtige melodielijnen gedijen immers het best als je hersenen niet op volle toeren hoeven te draaien om de ‘lines’ te ontcijferen. Dat deze keuze soms echter ook mindere producties oplevert is min of meer logisch. Zo klinkt afsluiter Music wel erg clichématig in elkaar geflanst en is ook het nostalgische uitstapje Growing Up minder geslaagd. Deze miskleunen worden echter vergoelijkt door het zwoel zoemende July en het funky Charm on Request. Ook hier zijn de refreinen weer zo smeuïg als Kukident kleefpasta: ze blijven in je mond plakken en laten niet meer los.

Een passender titel voor het album was bijna niet mogelijk. De muziek van Leaf is zoals het strand is: zonnig, ongecompliceerd en fris. Hoewel het album vrij kort is (de schijf telt nog geen drie kwartier) is het genoeg om een indrukwekkend visitekaartje af te geven. Ironisch braken ze door toen de blaadjes van de bomen vielen, maar dit blad hangt voorlopig stevig in het woud van de Nederlandse poprock. Een uiterst vrolijk en relaxed bandje, dat met passie zingt over zeepbellen, groene weilanden en klapzoenen.































Reacties (1)
Super!!!!!!!!!!!!!!!!