Het was in een bioscoop in Bangkok, tussen de vozende sekstoeristen en hun ‘veroveringen’ in, dat ik de trailer van I Am Legend voor het eerst voorbij zag komen. De intrigerende flard film, waarin Will Smith te zien was als de laatste man op aarde in een compleet verlaten New York City, sprak direct tot mijn verbeelding. Het was dan ook een domper dat aan het eind van het fragment, toen de releasedatum opdoemde, bleek dat er nog een half jaar wachten in het verschiet lag.
Vijf maanden na dato beleeft de film, op 20 december, eindelijk haar première. En krijg ik antwoord op het vraagstuk dat me de laatste weken bezighield: Heeft het reikhalzende uitkijken een onredelijk hoog verwachtingspatroon geschapen of voldoet de film toch aan de verwachtingen? Lees verder voor uitsluitsel over deze heikele kwestie.
I Am Legend is niet de eerste film die handelt over de laatste levende ziel op onze aardkloot. Zo’n drie tot vier decennia geleden zagen al twee soortgelijke, doch middelmatige, producties het levenslicht. En ook The Omega Man en The Last Man On Earth zijn, net als I Am Legend, gebaseerd op de klassieke sci-fi thriller van Richard Matheson. Het in 1954 gepende verhaal is dan ook een tijdloos scenario. Besmettingen zijn immers van alle tijden. En één dodelijk virus is al voldoende voor een apocalyptische wending zoals geschetst in Matheson's pennenvrucht.
Want ja, het is zoiets simpels als een ordinair ziektekiempje wat de rest van de mensheid aan gort heeft geholpen. Wetenschapper Robert Neville (Will Smith) blijkt echter immuun voor de door mensen gemaakte smetstof en overleeft als enige de gevolgen van de wereldwijde intoxicatie. Neville weigert zich hier echter bij neer te leggen bij zijn en blijft dagelijks een boodschap uitzenden op alle AM frequenties in de hoop overlevenden te ontmoeten. Slechts vergezeld door zijn trouwe viervoeter Sam probeert hij een geneesmiddel te genereren om de slachtoffers van de ramp te genezen.
Niet dat dat zulke lieverdjes zijn: Ze kunnen het bloed van Neville letterlijk drinken. Het virus heeft de complete mensheid namelijk getransformeerd tot een horde wanstaltige mutanten die er vampierachtige gewoonten op na houden. Dit maakt dat Neville overdag vrolijk een balletje kan slaan op een vliegdekschip, maar dat hij s’nachts als de zombies op snackjacht gaan de beschutting van zijn zwaar beveiligde onderkomen moet opzoeken. Een slopend bestaan natuurlijk. Net als hij, na de zoveelste mislukte poging tegengif brouwen, de wanhoop nabij is vindt hij weer iets om voor te strijden. En gaat hij tot het uiterste om het bestaan van de mensheid voort te zetten.
Aangezien het enige personage in de film gespeeld wordt door Will Smith valt of staat er natuurlijk veel bij zijn acteerprestaties. Gelukkig voor de frisse prins zijn deze, met veel gevoel voor dubbelzinnigheid, legendarisch. De man die Oscar nominaties ontving voor Ali en The Pursuit of Happyness spat ook in deze rolprent weer van het doek en draagt feitelijk de hele film. Hoewel, ook de wijds uitgestrekte beelden van een vervallen New York en de fraai tot leven gewekte mutanten dragen bij aan een intense beleving van het verhaal. Hoe 'Big Will' echter het tot waanzin drijvende gevoel van isolement weet neer te zetten is imponerend en zelfs, durven we het uit te spreken, Oscarwaardig.
Goede sci-fi films zijn dungezaaid de laatste jaren en daarom is het goed om te zien dat I Am Legend het genre weer op de kaart zet. Hoewel de zijweg naar horror regelmatig bewandeld wordt, is dit een futuristisch scenario dat universeel tot de verbeelding zal spreken. Iedereen heeft zich wel eens afgevraagd hoe het zal zijn de laatste bewoner van moeder Aarde te zijn en I Am Legend laat wat dat betreft zowel de voor- als nadelen zien. Ondanks een redelijke anticlimax op het einde vormen het sterke scenario, de strakke acteerprestaties en de prachtige settings en special effects een spektakel dat mijn verwachtingen in ieder geval heeft ingelost. Nu al legendarisch!
