Laten we eerlijk wezen, je zwangere vriendin voor het altaar laten staan is niet slim. Je scoort er niet al te hoog mee op je vertrouwensmeter, maar ook het slippertje met de aantrekkelijke schoonzus kan je vergeten.
In de komedie Run, Fatboy, Run kiest lingeriebewaker Dennis (Simon Pegg) toch voor de easy way out en rent als een volleerde marathonloper zijn vrijheid tegemoet. Dat dit voorval in een later stadium nog erg ironisch blijkt te zijn is natuurlijk geen verrassing.
Vijf jaar nadat hij zijn vriendin Libby voor het altaar heeft laten staan, heeft Dennis wel genoeg van zijn saaie leven als winkelbeveiliger. Terwijl Libby al weer een andere vriend heeft, de succesvolle Amerikaan Whit (Hank Azaria), oefent Dennis zijn openingszinnen nog steeds voor de spiegel. Het liefst zou hij met Libby en zijn zoontje Jake een happy family vormen, maar daar denkt Whit toch anders over. Om zijn goede bedoelingen kracht bij te zetten, belooft Dennis een grote Londense marathon uit te lopen en om één keer in zijn leven iets af te maken.
Run, Fatboy, Run is de eerste bioscoopfilm geregisseerd door ex-Friends acteur David Schwimmer. Opvallend detail is dat de film oorspronkelijk in New York zou worden opgenomen, maar op het laatst werd verplaats naar Londen. Het verklaart ook meteen waarom de aanwezige Britse humor afgewisseld wordt met tranentrekkende momenten. Komedies waar Simon Pegg in speelt zijn vaak alles behalve vertederend, maar in Run, Fatboy, Run blijft de invloed van David Schwimmer constant zichtbaar.
Waarschijnlijk heeft de verhuizing wel positief bijgedragen aan de film. Want wie anders dan Simon Pegg zou beter passen in de rol van deze antiheld? De rol van de kettingrokende, onder ambitieuze, luie, wanbetalende Dennis is niet voor iedere acteur weggelegd. Het buikje is misschien nep, maar Pegg zet de rol zeer overtuigend neer. We vragen ons af hoe hij dat toch elke keer voor elkaar bokst, maar we krijgen toch het gevoel dat Pegg een heel mooie studententijd heeft gehad.
Uiteraard hoeft Simon Pegg de kar niet alleen te trekken en hij krijgt hulp van Dylan Moran, als gokverslaafde Gordon, en Harish Patel als Mr. Ghoshdashtidar. Beide zijn misschien niet zo grappig als Nick Frost, maar voor het aangeven van de, soms wat voor de handliggende, grappen zijn ze meer dan geschikt. De af en toe wat doorzichtige grappen zijn kenmerkend voor de gehele film. Hij vermaakt zeer zeker, maar komt qua daverende lachsalvo’s nooit in de buurt van Hot Fuzz of Shaun of the Dead. Het romantische gedeelte is handig voor als je de film met je date gaat bekijken, maar het had allemaal wel wat minder mogen zijn.
Run, Fatboy, Run is niet van hetzelfde kaliber als ‘de andere Pegg komedies’, maar is aan het einde van de race toch een geslaagde film geworden. De overtuigende rol van Dennis, de soundtrack met lekkere Engelse muziek en de originele insteek hebben daar uiteindelijk voor gezorgd. (PB)
