Het biografische drama Charlie Wilson’s War is, hoe kan het ook anders, gebaseerd op het leven van ex-congreslid Charlie Wilson. Het verfilmen van de carrière van deze politicus, die in zijn thuisstaat Texas een indrukwekkende reputatie opbouwde, is om meerdere redenen interessant. De voormalige marinier was eerst en vooral een kleurrijk persoon, die constant in de weer was met drank en vrouwen, en feestje na feestje afstruinde. Maar ook was Charles, ondanks deze ‘tekortkomingen’, bekend door zijn bedreven en persuasieve wijze van politiek voeren. Zo vervulde de charismatische lobbyist een voortrekkersrol bij de steunactie aan Afghaanse rebellen tegen invallende Sovjets. Op dit laatste, intrigerende politieke verhaal is de in de titel genoemde ‘oorlog’ van wijlen Charlie gebaseerd.
Een boeiend verhaal is natuurlijk prettig, maar zoals we weten is de uitvoering van zo’n scenario minstens net zo belangrijk. En dus hebben de Amerikaanse makers geen risico genomen bij het invullen van de leading parts in dit stukje vaderlandse historie. Louter gearriveerde acteerkanonnen zijn gestrikt om de prent te voorzien van de nodige exposure. Zo zien we Tom Hanks als de Texaan zelf, kruipt Julia Roberts in de huid van een puissant rijke lobbyiste en fungeert Oscarwinnaar Phillip Seymour Hoffman als overkookte CIA pief. Alles in dienst van het verhaal uiteraard…
Het verhaal begint met de introductie van Charlie, die in het Texaanse congres niet veel anders doet dan freewheelend zijn centen opstrijken. Onbekommerd struint hij feestjes af, hoor wat lokale probleempjes aan bepoteld regelmatig mooie, rijke vrouwen. Het is daarom ook ironisch dat juist een van deze veroveringen hem aanspoort zijn macht met een doel te gebruiken. Zijn rijke vriendin Joanne (Roberts) maakt Wilson uiteindelijk bewust van misstanden in Afghanistan, waar de Russen op dat moment de complete bevolking terroriseren. De situatie grijpt hem zodanig aan dat hij besluit een grootschalige lobby op te zetten om de mensen aldaar te helpen.
In een politiek geladen film als deze ontkom je er natuurlijk niet aan, maar het oeverloze gezwets dat de inleiding vormt tot de kern van de zaak, is en blijft weinig onderhoudend. Het proces wordt wel enigszins verlicht door de scherpe tong van Wilson, zijn extreme beslissingen en nachtelijke uitspattingen, maar echt spannend wordt het nooit. Op het moment dat Gust Avrakotos (Hoffman) zijn intrede doet wordt het verhaal echter direct een stuk pittiger. Het grofgebekte afdelingshoofd smijt direct met prachtige quotes en blijkt uitstekend te klikken met de eveneens niet bepaald onschuldige Wilson. De chemie tussen de twee drankliefhebbers is prachtig verbeeldt en ontaardt regelmatig in levendige discussies en intelligente humor.
Het verhaal zelf ontpopt zich jammer genoeg tot een minder sprankelend geheel. De omslag van Wilson, van obligaat bestuurslid tot bedreven wereldverbeteraar, is erg ongeloofwaardig. Wat echter vooral irriteert is de Amerikaanse propaganda die in de film zit verweven. Middels heroïsche muziek, archiefbeelden en het goochelen met cijfertjes wordt Amerika neergezet als uiterst correcte interventiemacht, terwijl ze Afghanistan hebben voorzien van de wapens waar hun eigen jongens nu mee worden omgelegd. Enige zelfreflectie was op zijn plaats geweest, maar de oorlog van Wilson was blijkbaar nogal zwart-wit. En welke Amerikaan wil er nu kijken naar kritische kanttekeningen bij zijn eigen trots?
Charlie Wilson’s War is vanuit chauvinistisch oogpunt een uitstekende film, maar als internationale blockbuster mist de prent enige vorm van relativering. Het bij vlagen langdradige verhaal wordt echter ruimschoots vergoed door het imponerende spel van Hanks en vooral Hoffman, die de oorlog in dit geval beslechten in het voordeel van de twijfel. Vanaf 31 januari barst hun strijd ook in Nederland los.
Trailer:
