Het verhaal gaat over een kolossaal monster dat New York terroriseert op het moment dat een groep mid-twintigers een afscheidsfeestje aan het geven zijn voor hun vriend Rob (Michael Stahl-David), die naar Japan zou vertrekken. Beste vriend Hud (T.J. Miller) was de gezellige bedoening met een ‘handycam’ aan het vastleggen. Na een aardschok, gevolgd door een explosie in de verte, raakt iedereen in paniek en haast zich de straat op. Ze besluiten te vluchten, zo ver mogelijk van de plek des onheil vandaan. En vanaf dat moment gaat alles mis wat er mis kan gaan. Door de lens van Huds videocamera, maak je als ooggetuige alles mee; van spanning en opluchting tot onverwachte schrikmomenten.

De personages zijn op Rob en liefde van zijn leven Beth (Odette Yustman) na, niet al te diep uitgewerkt. De relatie tussen deze twee wordt in beeld gebracht door middel van korte tussenstukjes, die eerder opgenomen materiaal op de tape moeten voorstellen en als een soort van flashbacks dienen. Hoewel Hud bijna nooit in beeld komt, is hij, mede doordat hij de camera draagt, absoluut het personage waarmee de kijker zich het meest mee verbonden voelt. Zijn droge en ongepaste opmerkingen tijdens de ernstige situatie maken hem op de één of andere manier menselijk. Want wie heeft nou nog nooit een misplaatste opmerking gemaakt toen hij erg nerveus of zenuwachtig was? Ook de andere acteurs zijn goed gecast. Doordat deze wat minder bekend zijn bij het grote publiek, komen ze veel geloofwaardiger over. Dit concept voor casting werkte ook perfect voor Abram’s televieseries Felicity, Alias en Lost.

Jammer is wel dat de personages soms keuzes maken die totaal onrealistisch overkomen. Ook vraag je je soms af, waarom Hud nog steeds aan het filmen is en niet de camera heeft neergegooid en het op een rennen heeft gezet. Maar aan de andere kant, niemand weet wat realistisch is als er echt een gigantisch beest je stad met de grond aan het gelijk maken is. En op de zoetsappige stukjes van Rob en Beth na, heb je ook niet veel tijd om er lang bij stil te staan, want zodra Hud de camera weer inschakelt, bevind jij je weer in de chaos van een totaal ontregeld New York.

De bij ons redelijk onbekende regisseur Matt Reeves (The Pallbearer), gooit met Cloverfield hoge ogen. Doordat er met een ‘handycam’ wordt geschoten vanuit een ‘ooggetuigeperspectief’, zijn de meeste shots vrijwel aaneensluitend geschoten. Dit vergt naast veel planning, een enorm visueel inzicht, omdat de beelden ook ‘amateuristisch’ en ‘toevallig’ moeten overkomen op het publiek.

Cloverfield bevat elementen van Godzilla en The Blair Witch Project, maar is veel meer dan een eenvoudige vermenging van de twee. Het bijzondere aan deze film is dat de focus niet net als andere films uit het genre op het enorme monster ligt, maar op het groepje vrienden dat de aanslag probeert te overleven. De kijker wordt gedwongen mee te gaan en ervaart vanuit Huds perspectief de gehele gebeurtenis. Cloverfield is meer beleving dan verhaal. Het ‘ooggetuigeperspectief’ en de ‘shaky’ beelden sleuren je mee de straten van Manhattan op, rennend tussen de instortende gebouwen.

Het publiek zal deze film of geweldig, of helemaal niks vinden. Maar als je het mij vraagt, dan zeg ik dat die paar maanden van wachten en speculeren het absoluut waard zijn geweest. Cloverfield zal een referentiepunt zijn voor alle toekomstige 'monsterfilms' van dit genre. Goed concept, briljant uitgevoerd. Bravo.

In Nederland gaat Cloverfield op 24 januari in première.

Bekijk de trailer op de officiële website: www.cloverfieldmovie.com

Hier vind je een kort interview met de regisseur en acteurs van de film.

Ps. De film draait net een weekend in de VS en er gaan al geruchten over subtiele hints die in de film voorkomen die duiden op een sequel...