Er zullen maar weinig mensen zijn die weten dat ‘Sleuth’ in het Nederlands zoveel als ‘speurder’, oftewel ‘detective’ betekent. Ook ikzelf was vóór het zien van deze film nog niet op de hoogte van dit feit. Om eerlijk te zijn had ik er zelfs moeite mee om het woord foutloos uit te spreken, getuige mijn telefoontje naar de bioscoop om te vragen wanneer de persvoorstelling van ‘Sloes’ plaats zou vinden. Tja, het is een weinig aansprekende titel voor een film, welke een van tevoren al even moeizaam tot de verbeelding sprekend plot kent. Een verhaal dat draait om twee mannen, die trachten doormiddel van list en bedrog de hand van een vrouw voor zich te winnen, heeft immers wel een erg hoog GTST-gehalte. Als een volleerde ‘Sleuth’ zette ik echter mijn beste speurneus op, om voor onze gewaardeerde Smug-bezoekers te achterhalen of de prent wellicht toch de moeite waard zou zijn.
Sleuth is een remake van het alom gelauwerde origineel uit 1972, dat destijds bijna exact hetzelfde plot kende. De gehele film speelt zich ook nu namelijk af binnen de muren van de villa van een puissant rijke en gepensioneerde schrijver, genaamd Andrew Wyke (Michael Caine). Deze oude auteur krijgt op een dag bezoek van de charmante Milo Tindle, een jongeman die de minnaar van zijn vrouw blijkt te zijn. De twee heren beseffen vanaf dat moment dat slechts één van hen tot de winnaar van deze klassieke liefdesspagaat kan worden gekroond. Door hun intelligente inborst vliegen ze elkaar echter niet als schoolmeisjes in de haren, maar proberen ze via slinkse trucjes en doortrapte opmerkingen de ander schaakmat te zetten.
Waar dit interessante en bij tijd en wijle zelfs behoorlijk humoristische kat-en-muis-spel begint met het uitwisselen van vileine beledigingen aan elkaars adres, ontaardt het geheel al snel in een veel chaotischer conflict. Zo stelt Wyke een gewiekste win-win-situatie voor: wanneer Tindle een waardevolle diamanten ketting van hem steelt, krijgt de slimme senior op die manier veel geld van de verzekering en kunnen Tindle en zijn overspelige vrouw voorgoed verdwijnen. Het blijkt echter een list en het is de opmaat naar een film waarin niets meer is wat het lijkt. Daarbij krijgen beide mannen naarmate hun vete vordert ook nog eens steeds meer respect voor elkaar. Dit alles maakt dat je als kijker voortdurend op het verkeerde been wordt gezet, omdat de verhoudingen tussen de kemphanen per minuut anders lijken te liggen en hun intenties ook niet altijd even duidelijk meer zijn.
Sleuth is door de claustrofobische opzet bijna geheel afhankelijk van de acteerprestaties van zijn hoofdprotagonisten. Gelukkig leveren zowel Caine als Law een puik staaltje werk af. (Leuk detail is overigens dat de inmiddels 75-jarige Caine in het origineel de rol van casanova Tindle vertolkte, en nu dus die van de bejaarde Wyke). Omdat beide heren hun personages met zoveel brille vertolken, zal de kijker sympathie voor beiden krijgen. In hun spitsvondige strijd om de ander een poets te bakken, is simpelweg dan ook geen winnaar uit te spreken.
Concluderend kan er worden gezegd dat voor mensen die niet van strak geschreven dialogen en vooral niet van een gebrek aan actie houden, Sleuth een anderhalf uur durend middel tegen insomnia zal zijn. Voor mensen die echter wél willen genieten van een goed doordacht verhaal, een inktzwarte vorm van hilariteit kunnen waarderen en van films met de nadruk op het acteerwerk houden, is deze prent een zeldzaam lichtpuntje in een genre dat (in Hollywood althans) tegenwoordig bijkans uitgestorven lijkt. Sleuth komt 24 januari 2008 uit (WM)
