De awards, en met name de Oscars zijn voor veel mensen een graadmeter voor de kwaliteit van de film. ‘Die film heeft wel 5 oscars gewonnen, dus dan zal het wel een goede film zijn,’ is een vaak gehoord argument voor het willen bekijken van een film. Deze mensen kunnen stoppen met lezen en op 7 februari een kaartje reserveren voor Juno, de film heeft namelijk 4 Oscar nominaties. Verder zijn er al 29 awards gewonnen en is de film voor 21 awards genomineerd. Voor iedereen die benieuwd is waar deze vele nominaties op gebaseerd zijn volgt hier een beknopte samenvatting van Juno die vanaf vandaag in de bioscoop draait!
Juno Macguff (Ellen Page) is een meisje van 16 dat houdt van snoeiharde punk, wijde houthakkershemden draagt en iedereen aanspreekt met ‘dude’. Op een zonnige dag ontdekt ze tot haar schrik dat ze zwanger is. De vader is haar beste vriend Bleeker (Michael Cera), een slungelige goedzak, met wie ze op een verveelde middag seks heeft gehad. Samen met haar beste vriendin Leah (Olivia Thirlby) gaat ze in de krant op zoek naar geschikte adoptie ouders. Als ze die heeft gevonden besluit ze ook haar ouders in te lichten die verassend behulpzaam reageren. Vader Macguff en Juno vetrekken samen naar de chique buitenwijken om de adoptieouders Mark (Jason Bateman) en Vanessa Loring (Jennifer Garner), te ontmoeten. De adoptieouders zijn alles wat Juno niet is, rijk, welbespraakt en netjes. Ze zijn het perfecte gezin voor het aankomende kindje van Juno en beide partijen besluiten tot een ouderwetse adoptie. Juno ziet de adoptie ouders helemaal zitten, Vanessa is carrièrevrouw met de wens om moeder te worden en Mark is een steunende echtgenoot die ook nog eens dezelfde muzieksmaak heeft als Juno. Maar naarmate haar buik dikker wordt merkt Juno dat haar lichaam niet het enige is dat verandert in haar omgeving.
Het succes van de film ligt voor het grootste deel bij het script door Diabo Cody. Het script is voornamelijk geschreven voor jongeren dus er wordt veel gebruik gemaakt van populair taalgebruik en scherpe opmerkingen. De dialogen zijn hilarisch en Juno beschikt over een flinke dosis vocabulaire creativiteit. Om maar een voorbeeld te noemen: Juno vraagt aan de Lorings waarom ze geen baby uit China adopteren, dan zegt ze over China: ‘They give babys away like free I-pod’s’. Dit soort opmerkingen zijn eerder regel dan uitzondering tijdens de film en dat zorgt er voor dat je bijna constant met een glimlach op je gezicht zit te kijken. Niet het script is het enige dat origineel is, regisseur Jason Reitman creëert een komische sfeer met bijvoorbeeld onderbrekingen in de film die de gedachten van Juno moeten voorstellen. En wanneer Juno de stoel waarop ze seks heeft gehad met Bleeker naar diens huis sleept, om hem vervolgens met een pijp in haar mond, zittend op die stoel, te vertellen dat zwanger is, kan je niet anders dan concluderen dat Juno wel een heel apart geval is.
Een andere succesfactor is de sterke cast die Juno om zich heen heeft. Velen zullen de vertolkster van Juno niet direct herkennen. Actrice Ellen Page is nog maar 20 jaar en geeft de voorkeur aan rollen waarin ze een sterke en onafhankelijke vrouw vertolkt. Haar meest bekende rol is dan ook in Hard Candy (2006) waarin ze een man in zijn eigen huis gevangen neemt en martelt. Afgezien van Jennifer Garner is de rest van de cast niet heel bekend maar dat neemt niet weg dat ze puik werk hebben afgeleverd. Vooral de ouders van Juno, Mac en Brenda (J.K. Simmons en Allison Janey), zetten een warme vertolking neer. De manier waarop zij het beeld van een ‘normaal’ gezin creëren is misschien wel het meest realistische van de film.
Het probleem echter met deze film is, is dat het een serieus onderwerp behandelt en daarnaast een komedie probeert te zijn. Vanaf het begin van de film wordt Juno neergezet als ‘one of the guys,’ iemand die tegen de stroming in gaat. Dit wordt op een originele manier weergegeven door Juno gedurende de film altijd tegen de stroming in te laten lopen. Je ziet haar op straat lopen terwijl er een groep joggers in tegenovergestelde richting rent, je ziet haar op school tussen leerlingen tegen de menigte in lopen. Deze beelden staan gelijk aan het beeld dat Juno anders is dan de anderen en dat ze worstelt met haar identiteit. Een serieuze aangelegenheid. Maar daarnaast heb je de komische toon van de film en het soms overdreven neergezette imago van Juno. Juno is een meisje van 16 maar af en toe krijg je het idee dat ze veel jonger is en dat maakt het geheel een beetje ongeloofwaardig. Bijvoorbeeld wanneer ze de adoptieouders gaat ontmoeten en ze wordt voorgesteld aan hun advocaat, geeft ze de advocaat een soort high five en maakt ze een grap over haar naam. Het was gepast geweest wanneer de film een dunne verhaallijn had maar in het kader van het verhaal verliest deze film de realiteit een beetje uit het oog. Ondanks dat de makers beweren dat de film zeer realistisch is.
Juno is een heerlijke reis van negen maanden die je kennis laat maken met de problemen van een tiener en haar omgeving. Het geweldige script en de kleurige beelden zorgen ervoor dat je geen moment de neiging hebt om op je horloge te kijken hoe lang de film nog duurt. Wat mij betreft had Juno haar houding in een aantal situaties wat mogen aanpassen maar dat mag de pret alsnog niet drukken. De film is een must-see voor iedereen omdat het goede komedie met diepgang is en quotes bevat die waarschijnlijk nog lang in je hoofd blijven hangen. (L.K.)
