Met dromerige muziek en intens gekleurde beelden maakt het begin van de film duidelijk dat je in een sprookje bent beland. Als je dan nog het verhaal van een boze heks voor je kiezen krijgt is de toon helemaal gezet. Na het aanhoren van het verhaal, en de vloek die over Penelope is neergestreken ben je toch wel heel benieuwd naar hoe ze er dan daadwerkelijk uitziet. Maar de kijker wordt nog even in spanning gehouden, we zien verschillende mannen de revue passeren die reageren alsof ze zojuist oog in oog met een zombie hebben gestaan. Dan ga je er van uit dat Penelope wel een heel gruwelijk speenvarken moet zijn. Als dan eindelijk de camera ons het gezicht van Penelope laat zien, blijkt het reuze mee te vallen. Penelope heeft een ontzettend schattige varkensneus en grote bruine ogen. Onder haar lange bruine haar zitten ook nog hangende oren verborgen maar die zien we gedurende de hele film niet. Het is dan ook onbegrijpelijk waarom al die mannen zo overdreven angstig reageerden want Penelope is gewoon een menselijke versie van Babe; hartstikke aandoenlijk.
Omdat het verhaal een sprookje is accepteren we deze overdrijving dan maar. We steunen Penelope meteen in haar zoektocht naar de juiste adellijke kerel. Want de kijker weet wel beter, Penelope is gewoon een heel lief meisje met een schoonheidsfoutje. Als Max ten tonele verschijnt, is het meteen duidelijk dat dit wellicht Prince Charming kan zijn. Zijn helder blauwe ogen en ontzettende brede en warme glimlach schreeuwen meteen ‘dit is de ware!’ Alleen Penelope moet nog het één ander ondernemen in de film voordat ze daar zelf achter komt. Logisch, anders had de film maar twintig minuten geduurd.

Penelope is er zoals veel van dit soort films tegenwoordig, één met een boodschap. Het gaat er natuurlijk om dat volgens velen onze maatschappij ontzettend materialistisch is en dat alles om het uiterlijk draait. Penelope geeft aan dat (een mooi) uiterlijk overbodig is zolang je jezelf maar accepteert. Het maakt niet uit hoe je er uit ziet, als jij lekker in je vel zit komt de juiste man vanzelf wel. En daar is niks mis mee, ondanks dat de boodschap zelf inmiddels een cliché aan het worden is. In de film zelf wordt er subtiel met deze boodschap omgegaan door de mooie dingen van het leven te laten zien, wanneer Penelope voor het eerst buitenkomt en aan de bloemen ruikt bijvoorbeeld. Kneuterig of niet, dat beeld roept wel een soort vrolijkheid op.

Al met al is Penelope een mooie en lieve film waar op veel momenten ook nog wat te lachen valt. Het acteerwerk van Christina Ricci is erg verfrissend en ook de (korte) verschijning van Reese Witherspoon draagt bij aan de vrolijke setting. Christina Ricci staat bekend om haar veelzijdige rollen. Maar vaker zien wij haar in de huid van buitensporige karakters of aparte films. Het is dan des te leuker te zien dat ze het ook leuk doet in een sprookje voor het hele gezin. Voor de mannen is het wel weer even wennen, geen sexy en broeierige sfeer zoals in Black Snake Moan (2006) waar ze de helft van de film half naakt rondkruipt, maar een sprookjesachtige setting waar de kleding gewoon op zijn plek blijft.

Vanaf het begin van de film weet je dat deze film niet is weggelegd voor de stoere man. Penelope is weer eens een typische vrouwenfilm, niet alleen het verhaal maar ook het gebruik van kleur, de mise en scène en de romantiek zijn voor veel mannen niet weggelegd. Ben je een man die van Harry Potter houdt en andere fantasy epossen dan kan je Penelope nog wel aan. Maar als het bovenstaande je niet aanspreekt dan doe je er goed aan de bioscoopplaatsen voor de sprookjesliefhebbers vrij te laten. Ben je geen sprookjesfan maar heb je wel een romantisch ingestelde vriendin dan doe je er goed aan om haar mee te nemen naar deze film, zodat jij haar volgende keer kan meeslepen naar een keiharde actiefilm. (L.K.)

Releasedatum: 14 februari 2008