Untraceable is heel simpel gezegd gewoon een lekker spannende film. De sfeer wordt namelijk al in de eerste minuut gezet, in een donkere kelder tikt de regen tegen de ruiten en we zien een duister personage iets klaarzetten dat op een val lijkt. Achter die val zit een onschuldige poes in zijn reismand. Je weet nog niet wat er gaat gebeuren maar iets zegt je al dat het met die poes niet gelukkig gaat aflopen. Deze scene zet de toon voor de rest van de film. De weersomstandigheden, de donkere kelder en het vele filmen in de nachtelijke uurtjes zijn al basis elementen voor de spanningsopbouw. Zet daarnaast nog een zieke killer die duidelijk in de leer is geweest bij mr. Jigsaw en een gedreven agente die ook nog eens een dochtertje thuis heeft om voor te zorgen en je hebt een prima thriller.

Untraceable is een heerlijk kat en muis spel geregiseerd door Gregory Hoblit, de man die ook achter Fracture (2007), een ander briljant kat en muis spel, zat. Hoblit heeft bewezen dat hij een goede thriller kan neerzetten en met een vader die in het echte leven FBI agent is weet hij als geen ander hoe het er binnen de FBI aan toe gaat. Niet alleen Hoblit heeft Fracture op zijn CV staan, ook Billy Burke die de rol van Box speelt was ook als agent te zien in Fracture. Deze twee namen leveren al een behoorlijke bijdrage aan het slagingspercentage van de film. Tel daarbij Colin Hanks, jawel de zoon van, op en je weet dat het een geslaagd filmpje wordt. Maar de belangrijkste rol is natuurlijk weggelegd voor Diane Lane. Naar mijn mening deed zij het prima in de rol van Marsh. Ze speelt een agente die de meest vreselijke zaken tegenkomt en tegelijkertijd speelt ze thuis de rol van moeder. Marsh probeert haar werk en privé te scheiden houden en de manier waarop ze dit doet is gelukkig niet gedramatiseerd. Ze doet haar best om op een realistische manier haar dochter de gruwelijkheden van haar werk te onthouden en dit zorgt ervoor dat je met haar mee gaat leven.

Het leuke aan de film is dat het verhaal inspeelt op de rol van de technologie in de samenleving. Bijna iedereen is tegenwoordig actief op het internet, het internet is een multifunctioneel medium. Het voorziet ons van informatie maar voorziet ons ook in communicatie. Maar het internet is ook onpersoonlijk, wie zijn de mensen achter een website? Wie zijn de mensen op het forum? En we downloaden films en muziek zonder dat we weten wie we daarmee treffen. De film speelt in op deze onpersoonlijkheid want hoe meer bezoekers er op de website komen hoe sneller het slachtoffer sterft. En niemand besluit om van de site weg te gaan, de bezoekers blijven kijken totdat het slachtoffer sterft en zijn daardoor mede schuldig aan moord, zou je kunnen zeggen. Automatisch komt de vraag dan bij mij op: Wat zou ik doen? Kan ik mijn nieuwschierigheid bedwingen om de website te bekijken of ga ik toch kijken of het echt waar is dat er iemand live wordt gemarteld op het internet? De makers van de film hebben daar ook over nagedacht, zo blijkt, wanneer ik een bezoek breng aan www.killwithme.com.

Om nog even een korte samenvatting te geven: Voor iedereen die graag de online sadist aan het werk ziet zonder er zelf schuldig aan te zijn, en voor iedereen die van een spannende thriller houdt en niet teveel kijkt op de diepgang van de personages is deze film zeker de moeite waard. (L.K.)