A Stark is born
Na Fantastic Four, de X-Men, de Hulk en Spiderman is het nu de beurt aan superheld Tony Stark alias Iron Man om de overstap naar het witte doek te maken. Dat een Marvel klassieker niet altijd garant staat voor een sterke film bewijzen Fantastic Four, Daredevil en de twee laatste Spiderman films wel. De verwachtingen waren dan ook hooggespannen. Kon een sterrencast onder leiding van Robert Downey jr als de geniale Tony Stark het tij keren? Is het verhaal van de wapenuitvinder sterk genoeg om een hele film te dragen? Uiteindelijk is Tony Stark toch een self made superheld in tegenstelling tot de gemuteerde, geïnfecteerde of vergiftigde superhelden die we van Marvel gewend zijn. Het antwoord is volmondig ja. Met fantastische visuals en special effects, een flinke dosis humor, een vette soundtrack en een perfect gecaste leading man stelt Iron Man zeker niet teleur.
Het verhaal begint netjes bij het begin en laat zien hoe playboy Stark in de verantwoordelijke superheld Iron Man veranderd. Geen ruimte voor toekomstige pre-quels in de trant van Batman Returns en Star Wars A New Hope dus. Een voorspelbaar verhaal want de transformatie van sterveling naar superheld voltrekt zich binnen het Marvel universum binnen een redelijk vast stramien. Iron Man is hier in geen uitzondering.
De absurd succesvolle wapenindustrieel Stark leeft er hedonistisch op los totdat hij tijdens een veldmissie wordt ontvoerd door vijandelijke troepen (terroristen uiteraard) die hem dwingen in een grot zijn nieuwe superwapen te bouwen. Maar Tony is niet gek en in plaats hiervan bouwt hij een supergeavanceerd robotpak dat hij, eenmaal weer veilig terug, thuis in zijn futuristische laboratorium verder perfectioneert. Uiteraard vliegt hij hiermee weer terug naar de woestijn om de terroristen mores te leren.
Dat ondanks dit schijnbaar flinterdunner verhaal de film zijn vier sterren toch meer dan waard is, is voornamelijk te danken aan de charme van Downey jr. die moeiteloos een ubercharismatische Stark weet neer te zetten.Maar ook de invulling en interpretatie van het originele verhaal maken deze film tot een waar spektakel: Tony Stark leeft zoals hij is: over the top. Met een waanzinnig, tot de verbeeldingsprekend huis dat in MTV’s cribs zeker niet zou misstaan, fantastische auto’s, een laboratorium met AI robots, geld als water en een stijve personal assistant in de vorm van Gwyneth Palthrow. Naast gezegend te zijn met een uitzonderlijk hoog IQ, is hij ook gevat, charmant, brutaal en de enige erfgenaam van de miljoenenerfenis van zijn vader. Het lijkt allemaal te mooi om waar te zijn, het is te slick, te perfect, te makkelijk maar het maakt allemaal niet uit, want Tony Stark is cool! Mannen willen hem zijn en vrouwen willen met hem zijn.
Wat dat betreft heeft hij al een streepje voor op concurrent Bruce Wayne (DC) en concullega Bruce Banner (Marvel) die later dit jaar hun opwachting zullen maken. Rijkhalzend kijken wij uit naar de sequal. (WT)
Met Hancock, Hellboy 2, The Incredible Hulk, X-Men Origins en Batman The Dark Knight op komst kunnen we bijna niet anders dan stellen dat superheldenfilms hot zijn in Amerika. Niet zo verwonderlijk ook, want de hotdogsnoepers groeien al van kinds af aan op met comics waarin de meest uit de kluiten gewassen capedragers hun superkrachten demonstreren. Toch lijkt de adoratie van deze heroes ietwat uit de hand gelopen. Dat monumentale krachten als spinnenmans en vleermuizenman een bekroning voor hun oeuvre krijgen in de vorm van een speelfilm is natuurlijk meer dan terecht. Maar dat ook B-helden als Hellboy, The Punisher en binnenkort ook Thor en Ant Man (google deze mierenman(!) maar eens…) een eigen podium krijgen om hun powers te demonstreren, lijkt een tikkeltje overdreven. Het lijkt de Amerikanen echter niet te kunnen schelen. De budgetten voor deze prenten zijn astronomisch en bovendien voeren de heldenfilms binnen no time de box office sales aan. Marvel nieuwste creatie, Iron Man, vormt hier met een budget van een slordige 180 miljoen dollar geen uitzondering op.
Omdat we in Nederland nauwelijks bekend zijn met deze blikken baas lijkt ook deze semiheld opgekropen te zijn uit de krochten van het Marvel Universum. Niets is echter minder waar, aldus producent Kevin Feige. Volgens hem heeft Iron Man miljoenen fans over de hele wereld. En dat mag ook wel, wanneer je bedenkt dat de film in meer dan 25 landen wordt gedistribueerd.
Mocht het ‘icoon’ Iron Man echter niet genoeg zijn om bezoekers te trekken, dan heeft regisseur Jon Favreau (ironisch genoeg ook verantwoordelijk voor het draakachtige Daredevil) altijd nog zijn imponerende cast om mee te pronken. Niemand minder dan voormalige poederneus Robert Downey Junior vertolkt de rol van ijzeren man namelijk met verve. Gwyneth Paltrow (als rechterhand), Terrence Howard (linkerhand) en Jeff Bridges (compagnon) maken het Hollywood feestje compleet. Zoals gezegd, kosten nog moeite zijn gespaard om de geelrode conservenman zo goed mogelijk tot leven te wekken.
Grote probleem met heldenfilms is dan vaak ook niet de cast, maar het flinterdunne verhaaltje. Iron Man probeert hier iets aan te doen door een actuele kwestie in de film te verweven. De geboorte van Iron Man vindt namelijk plaats nadat wapenhandelaar Tony Stark (het alter ego van Blikkie) door Afghaanse terroristen wordt gegijzeld met zijn eigen wapens. Door deze “intervention” ziet de uitvinder/miljardair/ladiesman het licht en besluit hij zijn talenten in te zetten voor de maatschappij in plaats van voor zijn eigen portemonnee. Het geavanceerde kostuum dat hij vervolgens bouwt maakt hem tot een nieuwe bestrijder van het kwaad en dat is dan ook precies waar de rest van de film mee gevuld is.
De prent duurt ruim twee uur, wat natuurlijk wat lang is voor een dergelijke actiefilm. Er wordt vooral erg veel tijd genomen om de geschiedenis van Iron Man uit de doeken te doen. Hoewel dit, gezien zijn relatieve onbekendheid, onontkoombaar is, had dit deel van de film wellicht wat beknopter kunnen zijn. Het tweede deel biedt echter waarvoor de echte fan naar de bioscoop komt: Visueel spektakel. De technologische hoogstandjes van Stark zijn prachtig in beeld gebracht en de actie barst op het einde ook nog goed los. Een ander sterk punt zijn de messcherpe oneliners van Downey, die de film ook van de nodige humor voorzien.
Iron Man komt wat traag op gang, maar is daarna een volwaardige actieheldenfilm met een (toch wel) aansprekende hoofdrolspeler. Een nieuwe Spiderman of Batman zal die ijzeren vent niet worden maar je moet ook geen ijzer met handen willen breken. Iron Man biedt vooral visueel spektakel en een erg sterke cast die perfect in hun cartoonrol kruipen. Het oversized speelgoedsoldaatje zoemt nu door de bioscoop! (MC)
