De eerste poging om Hulk, met Ang Lee in de regisseursstoel, te verfilmen was in 2003, maar werd na een goed openingsweekend toch nog door en critici én publiek de grond in geboord. Er werd besloten om de potentiële monsterhit nog een kans te geven; Lee werd aan de kant gezet en de bezem werd door de gehele cast gehaald. Edward Norton (o.a. Fight Club) en Liv Tyler (o.a. LOTR) vervingen Eric Bana en Jennifer Connelly in de hoofdrollen en regisseur Louis Leterrier (o.a. The Transporter) moest het verhaal gaan vertellen. En nu, vijf jaar later, begint de superheld gewoon met een schone lei door de film niet zoals gewoonlijk door te nummeren, maar simpelweg The Incredible Hulk te noemen.

In opening credits wordt er door middel van flashbacks vertelt hoe wetenschapper Bruce Banner (Norton) door een mislukt experiment in de allesvernietigende Hulk verandert. Banner slaat vervolgens op de vlucht voor het Amerikaanse leger, onder leiding van generaal Ross (William Hurt), die achter het geheim van de transformatie wil komen om het als wapen in te kunnen zetten.

Na de korte en ietwat van de comic afwijkende introductie, zien we Banner in een krottenwijk van Rio de Janeiro. Daar is hij haastig op zoek naar een geneesmiddel voor zijn transformatie. Ondertussen werkt hij in een frisdrankenfabriek, waar hij met zijn zelf aangeleerde Portugees voor hilarische situaties zorgt. Maar ook de generaal zit niet stil en komt Banner op het spoor. Na een indrukwekkende achtervolging en kort daarop de eerste spectaculaire vertoning van de Hulk, keert Banner terug naar de Verenigde Staten. De terugtocht wordt hier helaas redelijk inconsistent en iets te gemakzuchtig uitgewerkt.

Aangekomen in zijn vaderland komt de grote liefde van Banner, Betty Ross (Tyler), de dochter van de generaal, weer in de picture. Hoewel Tyler geen vervelende verschijning is, moet er gezegd worden dat haar voorgangster, Jennifer Conelly, het personage beter wist neer te zetten. Na enkele semi-emotionele scènes worden de twee herenigd en wordt de zoektocht naar een geneesmiddel voortgezet.

Arrogant en toch vrij wanhopig neemt generaal Ross de ene verkeerde beslissing na de andere. En dan komt de ervaren veteraan Emil Blonsky (Tim Roth), die in de comic overigens een Russische spion is, serieus in de schijnwerpers te staan. Hij is de aangewezen persoon die Banner moet vangen en al snel leidt dit tot een episch CGI-gevecht tussen de twee aartsvijanden: Hulk en Abomination.

Vergeleken met de 2003-versie, volgt The Incredible Hulk meer het verhaallijn van het originele stripverhaal. Maar net als in Iron Man en alle andere Marvel-verfilmingen zijn er elementen en personages veranderd of weggelaten om het in anderhalf uur te kunnen persen en begrijpelijk te laten voor niet-striplezers. Deze zullen voornamelijk smullen van de effecten die vergelijkbaar zijn met die van The Transformers.

Maar vooral fans en comic junkies zullen erg enthousiast zijn over deze film. Hulk is boos en wil met rust gelaten worden. Daarbij veroorzaakt hij chaos en slaat hij alles kort en klein zoals ie in de papieren versie ook doet. Bovendien wordt de bekende oneliner “Hulk smash!” er ook nog in gegooid. Qua acteerwerk is Norton duidelijk een uitstekende keuze geweest. Hij komt, mede door zijn uitstraling, veel geloofwaardiger over als Bruce Banner dan Eric Bana, die vrij oppervlakkig en eendimensionaal was.

Daarnaast barst The Incredible Hulk van de leuke gimmicks. Zo is er een bijrol weggelegd voor Lou Ferrigno, die in 1977 met een likje groene verf de superheld moest voorstellen in de gelijknamige televisieserie. Ook worden fans lekker gemaakt met talloze verwijzingen naar een sequel met Leader, wederom een gemuteerde vijand van de Hulk. Overigens wordt er ook een hint gegeven over een film met het collectief The Avengers. Zou dit betekenen dat we eindelijk een cross-overfilm krijgen met meerdere grote superhelden? Hoe dan ook, het worden weer drukke tijden voor de filmstudio’s en vermakelijke tijden voor de stripboekenliefhebbers.