Bij films die geafficheerd worden onder het motto ‘van de makers van’ heb ik altijd zo mijn bedenkingen. Een goede prent heeft dergelijke doorzichtige marketingpraatjes toch niet nodig? Daarbij zijn de meeste van dit soort films van een bedroevend niveau. In ieder geval tapt ook horrorthriller The Strangers uit het ‘from the creators of’-vaatje, aangezien de producenten betrokken waren bij kaskrakers als The Ring en The Grudge. Onbevooroordeeld als altijd stapte ik echter de bioscoopzaal binnen, om na anderhalf uur tot de conclusie te komen dat er zich redelijk grote zweetplekken onder mijn oksels gevormd hadden. Was The Strangers dan zó spannend geweest, of had ik deze transpiratievorming gewoon te danken aan mijn overmatige alcoholgebruik van de avond ervoor?
Het verhaal van The Strangers is op het oog redelijk cliché. Jack (gespeeld door Scott Speedman) heeft het plan opgevat om zijn vriendin Kristen (Liv Tyler) te verrassen door haar mee te nemen naar een afgelegen vakantiehuisje, alwaar hij haar ten huwelijk wil vragen. Uiteraard loopt het allemaal anders. Ten eerste geeft Kirsten aan nog niet klaar te zijn om in het huwelijksbootje te stappen, maar wat belangrijker is: rond vier uur ’s nachts wordt er op de deur geklopt! Wie zou dat zijn?
Wat The Strangers erg goed doet, is de onderhuidse spanning opvoeren. Doordat je er pas vrij laat in de film achter komt wie of wat onze hoofdrolspelers lastig valt tijdens hun idyllische samenzijn, gaat je fantasie er met je vandoor. En laat dit psychologische effect nou precies het kenmerk zijn van goede horror. Er is per slot van rekening niks beangstigender dan de dingen die je jezelf inbeeld. Staat er een geest achter de deur? Een verminkt lijk? Of is het toch Huub uit de Gouden Kooi? Je weet het niet en dat maakt het ook zo ziekelijk eng.
Gelukkig blijft The Strangers ook na het ontdekken van de identiteit van de mysterieuze dreiging onverminderd spannend. Dat is vooral te danken aan het feit dat de film op een prettige manier omgaat met zijn schrikeffecten. Het zijn er niet te veel, maar ook zeker niet te weinig. The Strangers biedt de kijkers een evenwichtige balans, die in zoveel genregenoten nogal eens zoek is. Ook slaagt de film er ten allen tijde in een spelletje met je gedachten te spelen. Kippenvelmomenten liggen immer op de loer.
Heb ik dan helemaal niks aan te merken op The Strangers? Nou, helaas wel. Tegen van het einde raakten de makers namelijk hoogstwaarschijnlijk verstrikt in hun eigen web van verzinselen en bedorven vindingrijkheid, waardoor de film een behoorlijke anticlimax kent. Ik voelde me echt in de maling genomen door hetgeen zich voor mijn ogen afspeelde. Waar ik aanvankelijk dan ook zat te denken aan een mooie beoordeling van vier sterren, trek ik er daar door dit neppe einde ééntje vanaf. Toch blijft The Strangers de moeite van het bezoeken zeker waard, al was het maar vanwege het feit dat er momenteel bitter weinig alternatieven in omloop zijn. (WM)
