Nederlandse release: 15 januari 2009
In de zomer van 1977 trokken de David Frost/Richard Nixon interviews het grootste publiek dat een nieuws programma in de geschiedenis van Amerikaanse televisie had gekend. Meer dan 45 miljoen mensen keken naar de verbale bokswedstrijd tussen Frost en Nixon die verspreid was over vier avonden, iedereen wachtend op een erkenning van het machtsmisbruik dat tot zijn aftreden had geleid. Twee mannen die zich maanden van te voren hadden voorbereid en van alles te bewijzen hadden wisten dat er maar één winnaar uit de bus kon komen. Hun legendarische confrontatie zou de kunst van het confessionele interview revolutionairiseren, het gezicht van politiek veranderen en een bekentenis lospeuteren van een ex-president die de wereld, en Nixon zelf, verbaasde. 30 jaar later probeert regisseur Ron Howard dezelfde verbazing teweeg te brengen, maar nu bij het bioscooppubliek.
De jongere filmkijker (lees: ongeveer geboren na 1970) zal niet direct weten wat Nixon allemaal op zijn kerfstok heeft en het hele Frost/Nixon interview zal dan ook geen belletje doen rinkelen. Maar Howard begint met een passende introductie van de hoofdpersonen; Verschillende archiefbeelden volgen elkaar op om de heisa rond Nixon (Frank Langella) in die periode weer te geven. Toch blijft het onduidelijk voor de politieke leek wat Nixon nu precies heeft gedaan, maar de introductie is voldoende om de film te kunnen volgen. Daarna wordt ook Frost (Michael Sheen) geïntroduceerd als de Engelse charmeur wiens carrière enigszins in het slop is geraakt.
De film werkt vanaf het aftreden van Nixon toe naar het beruchte interview. Het verhaal wordt ondersteund door interviews met oud-gedienden die terugblikken op de gebeurtenissen in die periode. Dit geeft het geheel een documentaire stijl. Het doel van deze interviews is een insiders view te geven van hetgeen er allemaal achter de schermen gebeurde. Want dat is eigenlijk ook waar het om gaat in de film.
Het mooie aan de film is dat er aan beide personages evenveel aandacht wordt besteed. Op televisie moest er één winnaar uit de bus komen en iedereen hoopte vurig dat Frost dit zou zijn. Maar Nixon, inmiddels overleden, kan nu geen kwaad meer doen en we weten de uitkomst van het interview. Dit zorgt er voor dat we iets minder bevooroordeeld naar het interview kunnen kijken, en, zelfs de positieve kanten van Nixon kunnen zien. Nixon is als een grote vriendelijke reus die ontzettend bang is om het kleine beetje positieve dat nog over is van zijn imago, te schaden. En ook Frost probeert zijn imago te redden met dit interview om zichzelf zo op de wereldkaart van de televisie te zetten. Beide acteurs spelen de rollen subliem; de onzekerheid van Nixon is van zijn gezicht af te lezen en de zenuwen van Frost zijn voelbaar.
Na het interview is er bij Nixon zichtbare opluchting. Hier is ook een leuke link gemaakt met de schoenen die Frost gedurende de film draagt; Italiaanse schoenen zonder veters. Nixon bestempelt deze schoenen als ‘gay’. Aan het einde van de film krijgt hij de schoenen van Frost cadeau. Er is nu niets meer te verliezen, Nixon hoeft zich niet meer druk te maken om zijn imago. (L.K.)
